Νίκος Μωραΐτης: “Ο Χατζηγιάννης αντιμετωπιζόταν σαν αρρώστια που θα περάσει σε 6 μήνες” – Το σχόλιο για τον Νότη Σφακιανάκη

Συνέντευξη στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και στον Θανάση Αναγνωστόπουλο έδωσε για πρώτη φορά ο Νίκος Μωραΐτης. Ο στιχουργός των μεγάλων επιτυχιών συνάντησε τους δύο παρουσιαστές στο “Studio από τις 3” και ξετύλιξε το κουβάρι της επαγγελματικής και προσωπικής του ζωής.

Από την ενδιαφέρουσα κουβέντα ξεχωρίζουν οι αναφορές του στη συνεργασία με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, τον οποίο κάποιοι αντιμετώπιζαν -όπως επισημαίνει- ως μία “αρρώστια 6 μηνών”, καθώς και η ιδιαίτερη σχέση θαυμασμού που έχει με τη Χαρούλα Αλεξίου.

«Ως παιδί ήμουνα πολύ προστατευμένος, σε μία οικογένεια που είχα πάρα πολλά πράγματα. Δεν ήμασταν πλούσιοι αλλά μια καλοβαλμένη οικογένεια, που και δεκαετία του ’80 είχαμε τα ταξίδια μας στο εξωτερικό, τις διακοπές μας το καλοκαίρι. Δεν μας έλειψε δηλαδή κάτι. Και γι’ αυτό τώρα ίσως με πιάσατε να έχω μία στενοχώρια, γιατί νόμιζα ότι ο πόνος και οι στερήσεις είναι για τους άλλους.

Ξαφνικά στα 22 χάνω τον πατέρα μου και τώρα τον Ιούλιο τη μητέρα μου, αλλά είναι δύο τελείως διαφορετικές περιπτώσεις. Εκείνο πονάει πάρα πολύ στα 22, εκεί αλλάζει ο κόσμος σου. Ο πατέρας μου πέθανε μέσα σε ένα βράδυ. Και εκεί λες “Όχι, παιδιά, εμείς δεν είμαστε κάποιοι εκλεκτοί που η αρρώστια είναι για τους άλλους, ο θάνατος είναι για τους άλλους”. Τρως λοιπόν μια κατραπακιά εκεί και γκρεμίζεται όλη εκείνη η, η ιδανικά φτιαγμένη παιδική ηλικία», αφηγήθηκε ο Νίκος Μωραΐτης στο ξεκίνημα της συνέντευξης.

«Είχε προλάβει ο πατέρας μου να δει κάποια τραγούδια. Δεν πρόλαβε να ακούσει τραγούδια. Νομίζω ότι η πρώτη χαρά που παίρνω μετά τον θάνατο του πατέρα μου, που είναι κατακλυσμιαία χαρά, είναι η Δήμητρα Γαλάνη να τα λέει.

[…] Η απώλεια σου μαθαίνει. Εγώ δε θα είχα γράψει έτσι αν δεν είχα χάσει τον πατέρα μου. Και δε λέω ότι γράφω καταπληκτικά, αλλά θα είχα γράψει χειρότερα», εξομολογείται.

Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης και οι επίμαχες δηλώσεις του Νότη Σφακιανάκη
«Ήταν πολύ απαγορευτικό στην αρχή να γράφεις στον Ρέμο και μετά στην Αρβανιτάκη και στον Χατζηγιάννη. Υπήρχαν δύο “κάστες”, το έντεχνο και το εμπορικό. Όταν ήρθε ο Χατζηγιάννης, χαμός έγινε. Τότε αντιμετωπιζόταν σαν την ασθένεια που θα περάσει σε 6 μήνες. Τα κλασικά του τραγούδια που παίζουν σήμερα όλα τα έντεχνα ραδιόφωνα ήταν απαγορευμένα παλιά. Εμένα μου έλεγαν “τι νομίζεις ότι θα μείνει από τον Χατζηγιάννη;”. Αλαζονεία», θυμάται ο Νίκος Μωραΐτης.

«Οι τραγουδιστές ποτέ δεν είχαν πρόβλημα. Εγώ ήθελα να πάω και απέναντι, σε φωνές που μου άρεσαν», υπογράμμισε ο στιχουργός.