Λευτέρης Ζαμπετάκης: Πέρασα βαριά κατάθλιψη και έφαγα πολύ μπούλινγκ στο σχολείο

Καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ “Στούντιο 4” βρέθηκε ο Λευτέρης Ζαμπετάκης, με τον γνωστό ηθοποιό που συμμετέχει στη σειρά «Κάνε ότι κοιμάσαι», να αναφέρεται στην κατάθλιψη την οποία αντιμετώπισε στο παρελθόν, όπως και το μπούλινγκ που δέχθηκε για τον χορό.

Ειδικότερα, ο Λευτέρης Ζαμπετάκης εξομολογήθηκε πως η ποιητική του συλλογή περιγράφει μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής του. «Κατάθλιψη, βαριά κατάθλιψη ψάχνοντας όμως πολύ φως. Αναζητούσα εναγωνίως το φως γιατί ήμουν σίγουρος ότι υπήρχε. Προέρχομαι από μια υπέροχη οικογένεια, έχω πάρει πάρα πολλή αγάπη, νιώθω ευλογημένος, έκανα το επάγγελμα που τελικά ήθελα να κάνω. Ο ψυχίατρος απεφάνθει το εξής όντας τότε νεαρός, “έχετε μια ροπή προς την μελαγχολία εκ γενετής”. Την είχα και την ένιωθα, ναι. Το θέατρο όμως με βοήθησε λίγο να βγω στον κόσμο. Απομονωνόμουν πάρα πολύ, δυσκολευόμουν στο σχολείο πάρα πολύ και έχω πολύ ευαισθησία αν και δεν μου φαίνεται και στους ρόλους», επεσήμανε αρχικά ο Λευτέρης Ζαμπετάκης.

«Οι γονείς μου καταλάβαιναν καταρχήν ότι ήμουν διαφορετικός, το έλεγα και γω και ήμουν σίγουρος ότι έρχομαι από άλλη οικογένεια! Είχα πάντα καλλιτεχνική φύση και έγραφα και ήμουν πάρα πολύ μοναχικό παιδί. Δεν ένιωθα άνετα με τον κόσμο καθόλου και τώρα δεν νιώθω, δυσκολεύομαι. Ένιωθα ότι δεν χωρούσα πουθενά. Δεν μου άρεσαν τα πράγματα του σχολείου, δεν μου άρεσε να πρέπει να παίξω μπάσκετ όταν εγώ ήθελα να κάνω χορό. Ο πατέρας μου, επειδή δεν χόρευε ποτέ, με πήγε και έκανα χορό. Έμαθα παραδοσιακούς χορούς για 9, 10 χρόνια και ήθελα να μπω στο χορευτικό», αποκάλυψε ο ίδιος, μιλώντας για τα παιδικά του χρόνια.

Τέλος, ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε στο μπούλινγκ που βίωσε όταν ήταν μαθητής. «Έφαγα πολύ μπούλινγκ στο σχολείο γιατί ήμουν το μοναδικό αγόρι που χρειαζόταν για να χορέψει ένα τσάμικο και να κάνει μια φιγούρα. Για αυτό και το «Κάνε ότι κοιμάσαι» είναι τόσο σκληρά επίκαιρο συνδυάζοντας πράγματα που βίωσα και γω τότε, αλλά και πως τα βιώνουμε και σήμερα. Για μένα, όταν δεν ήμουν σε κάποια παρέα, ήταν πολύ εύκολο να είσαι το εύκολο θύμα για να ασχοληθούν. Τα πάντα υπέστη. Μέσα από τη συγγραφή προσπαθούσα να είμαι αόρατος, να κλείνομαι στο δωμάτιο μου και αργότερα στο καμαρίνι του θεάτρου».