Παπαγεωργόπουλος: Η συνάντηση στη φυλακή με τους Μητροπολίτες Άνθιμο και Βαρνάβα – “Προσεύχομαι για εσένα”

Στη συνάντησή του με τον τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο, άλλα και με τον Μητροπολίτη Νεαπόλεως Βαρνάβα, οι οποίοι τον επισκέφτηκαν όταν βρισκόταν στη φυλακή, αναφέρεται με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, ο οποίος όπως αποκάλυψε προ ημερών, προχωρά στη συγγραφή βιβλίου για την πολύκροτη υπόθεση της υπεξαίρεσης στον Δήμο Θεσσαλονίκης.

Στη σημερινή του ανάρτηση ο κ. Παπαγεωργόπουλος αναμοχλεύει την ημέρα που τον επισκέφτηκε στη φυλακή ο τότε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος και ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως, Βαρνάβας.

Όπως γράφει, κατέβηκε στο γραφείο του Διευθυντή και συνάντησε τον Μητροπολίτη Άνθιμο. «Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε… τα μάτια του είχαν γίνει υγρά όσο του μιλούσα… Μετά από ένα διάστημα απόλυτης σιωπής, μου μίλησε για ώρα πολύ με λόγια θερμά και στο τέλος κατέληξε: -Δήμαρχε, σε γνωρίζω πολύ καλά. Μας βοήθησες σε πολλές περιπτώσεις. Δώσαμε μεγάλο αγώνα και για τα Εθνικά μας θέματα. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι έγινε ένα μεγάλο λάθος. Μη πέφτει το ηθικό σου. Ο Θεός είναι μεγάλος. Θα δικαιωθείς. Ένα πράγμα να ξέρεις: ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!», αναφέρει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του.

Ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης, περιγράφει στην ανάρτησή του και τη συνάντηση που είχε με τον Μητροπολίτη Νεαπόλεως, Βαρνάβα, ο οποίος τον συνάντησε στην εκκλησία των φυλακών.

«Σε ζήτησε ο Βαρνάβας, ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως. Είναι στην Εκκλησία, μου είπε ο Υπαρχιφύλακας.
Μπήκα στην Εκκλησία. Γεμάτη κρατούμενους. Αγκαλιαστήκαμε με μεγάλη θέρμη. Στα τόσο εκφραστικά μάτια του έβλεπες την αγάπη…

-Εμείς ξέρουμε ποιος είναι ο Παπαγεωργόπουλος, είπε δυνατά ο Βαρνάβας. Μιλήσαμε πολύ ώρα.
Φεύγοντας ο Μητροπολίτης μου έσφιξε το χέρι, με φίλησε και μου έδωσε ένα Ευαγγέλιο, δύο βιβλία και μία λαμπάδα.

– ΛΑΜΠΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ, μου είπε! Τι Άνθρωπος!», περιγράφει χαρακτηριστικά ο κ. Παπαγεωργόπουλος.

Αναλυτικά η ανάρτηση:

«Ο Πατέρας Παρθένιος! Ο παπάς των φυλακών! Στην πρώτη μας γνωριμία μου έπιασε τα δύο χέρια, με κοίταξε με αγάπη και μου είπε με έμφαση μία μόνο λέξη:

ΥΠΟΜΟΝΗ…

Μου είπαν ότι τηλεφώνησε ο Μητροπολίτης Γρεβενών Δαυίδ και είπε ότι ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ήδη είχε ξεκινήσει για την φυλακή! Κατέβηκα στο γραφείο του Διευθυντή και έπεσα επάνω στον Άνθιμο. Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε… Τα μάτια του είχαν γίνει υγρά όσο του μιλούσα… Μετά από ένα διάστημα απόλυτης σιωπής, μου μίλησε για ώρα πολύ με λόγια θερμά και στο τέλος κατέληξε: -Δήμαρχε, σε γνωρίζω πολύ καλά. Μας βοήθησες σε πολλές περιπτώσεις. Δώσαμε μεγάλο αγώνα και για τα Εθνικά μας θέματα. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι έγινε ένα μεγάλο λάθος. Μη πέφτει το ηθικό σου. Ο Θεός είναι μεγάλος. Θα δικαιωθείς. Ένα πράγμα να ξέρεις: ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!

Σε ζήτησε ο Βαρνάβας, ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως. Είναι στην Εκκλησία, μου είπε ο Υπαρχιφύλακας.
Μπήκα στην Εκκλησία. Γεμάτη κρατούμενους. Αγκαλιαστήκαμε με μεγάλη θέρμη. Στα τόσο εκφραστικά μάτια του έβλεπες την αγάπη…

-Εμείς ξέρουμε ποιος είναι ο Παπαγεωργόπουλος, είπε δυνατά ο Βαρνάβας. Μιλήσαμε πολύ ώρα.
Φεύγοντας ο Μητροπολίτης μου έσφιξε το χέρι, με φίλησε και μου έδωσε ένα Ευαγγέλιο, δύο βιβλία και μία λαμπάδα.

– ΛΑΜΠΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ, μου είπε! Τι Άνθρωπος! Πήρε και ο Άγιος Μάξιμος, μου είπε η Ελένη στο τηλέφωνο με ενθουσιασμό ! Είναι αυτόν τον χρόνο ο Πρώτος στο Άγιο Όρος! Ο Πρώτος! Η έκπληξη της ήταν πολύ μεγάλη. Και η δική μου ! Μεγάλη τιμή! Να πάρει ο Άγιος Πρώτος και να πεί λόγια παρηγορητικά στην γυναίκα μου και να ευχηθεί για μένα!

-Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ!

Έτσι τελείωσε τις ευχές του, μου είπε η Ελένη, καθώς έσπαζε η φωνή της. Την άλλη ημέρα η Ελένη μου έστειλε μια επιστολή που της είχε αποσταλεί από το Άγιο Όρος και συγκεκριμένα από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας. Έλεγε: « Ερίτιμε κυρία Σωτηριάδου – Παπαγεωργοπούλου Επληροφορήθημεν την σκληράν δοκιμασίαν του αγαπητού μας πρ. Δημάρχου και συζύγου Σας κ. Βασιλείου και μαζί του και υμών, και δια του παρόντος επιθυμούμε να Σας εκφράσουμε την βαθείαν λύπην και την ειλικρινή συμμετοχήν και συμπαράστασιν μας εις την βαρείαν ταύτην θλίψιν. Το γεγονός αυτό δεν αλλοιώνει ούτε την εκτίμηση, την οποίαν τρέφομεν προς το ΕΝΤΙΜΟΝ ΠΡΟΣΩΠΟΝ του κ. Δημάρχου ούτε την εν γένει αναγνωριζομένην προσφοράν αυτού ως Δημάρχου».

Σταμάτησα να διαβάζω. Είχαν θολώσει τα μάτια μου. Μετά από λίγο διάβασα τις τελευταίες λέξεις:

«Επί τούτοις παρακαλούντες όπως διαβιβάσητε εις τον σύζυγο σας την ειλικρινή έκφρασιν ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ και τας ευχάς μας, διατελούμεν μετά της εν Κυρίω τιμής».

Έμεινα αρκετά δευτερόλεπτα ακίνητος…»