Που βαδίζουμε;

Το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Ανέρχεται σε 400 δις ευρώ και κινείται στο 200% περίπου του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) μας. Κύρια έγνοια της πολιτικής ηγεσίας όφειλε να είναι η χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος. Και ενώ η κυβέρνηση – όπως και η Τοπική και Περιφερειακή διοίκηση – όφειλε εν μέσω κρίσης Covid να διαχειριστεί με περιττή σύνεση τους περιορισμένους πόρους του κρατικού προϋπολογισμού. Αυτό δε γίνεται.

Πράσινοι περίπατοι, απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων προμηθειών που σύμφωνα με παλαιότερη μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (της 3-2-2004) είναι ακριβότερες κατά 20% από ότι θα ήταν αν υπήρχε κάποια μορφή ανταγωνισμού, καλά κρατούν. Αν θεωρήσουμε ότι οι απευθείας αναθέσεις της πρόσφατης περιόδου ανέρχονται γύρω στα 10 δις ευρώ τότε σύμφωνα με τα ανωτέρω υπάρχει μια μαύρη τρύπα της τάξης των 2 δις ευρώ ως σπατάλη ή ως νέφος διαφθοράς.

Από το 1993 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει διαδικασίες προμηθειών για έκτακτες περιπτώσεις κάτι που θα μπορούσε να αποτελεί μπούσουλα και στην κρίση Covid, στο όνομα της εκλογικευμένης διαχείρισης των περιορισμένων πόρων της οικονομίας. Αποφασίσθηκε όμως η πιο πρόχειρη και ακριβότερη λύση, οι απευθείας αναθέσεις.

Η Νότια Κορέα κτίζει τα δικά της πολεμικά πλοία και τα εξοπλίζει με δική της τεχνολογία. Η Τουρκία κτίζει επίσης τα δικά της πολεμικά πλοία και τα εξοπλίζει με γερμανική τεχνολογία… Εμείς επιμένουμε να αγοράζουμε από το εξωτερικό πολεμικά πλοία ως τελικό προϊόν με μηδαμινή ή ελάχιστη ελληνική προστιθέμενη αξία.

Έτσι εξανεμίζεται ένα μεγάλο μέρος του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας μέσω των εισαγωγών. Αν είχαμε οικοδομήσει την αμυντική βιομηχανία, τότε θα βλέπαμε μια σημαντική αύξηση στο ΑΕΠ, το ποσοστό του χρέους μας στο ΑΕΠ θα ήταν πιο χαμηλό ενώ οι θέσεις εργασίας πολύ περισσότερες. Παρόλα αυτά προτιμώνται οι μαζικές εισαγωγές.

Διεθνείς οργανισμοί, το προϊόν διακυβερνητικής συνεργασίας, έχουν δημιουργήσει δομές που επιδιώκουν να πολεμήσουν το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος. Η Financial Action Task Force που ιδρύθηκε το 1989 με πρωτοβουλία των επτά βιομηχανικών κρατών και η Global Forum on Τtransparency and Exchange Information for Τax Purposes του Οικονομικού Οργανισμού Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) που ιδρύθηκε το 2000, στοχεύουν σε αυτό.

Εύλογα οι offshore εταιρίες βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα των δυο αυτών θεσμών θεωρούμενες ως κύριοι φορείς ξεπλύματος του μαύρου χρήματος. To πολιτικό μας σύστημα όφειλε να τις αφορίζει με αποτελεσματικές πρακτικές που δεν αποδέχονται το οποιοδήποτε άλλοθι. Και εδώ η στάση του εκάστοτε αρχηγού της κυβέρνησης όφειλε να παραμένει αποφασιστική. Στον απόηχο των ανωτέρω, η διαχρονική ρήση κατά την οποία «η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι τίμια άλλα να φαίνεται και τίμια» παραμένει πάντοτε επίκαιρη.

Παρά το γεγονός ότι με αρκετά μελανά χρώματα διεθνείς εκθέσεις και ξένες εφημερίδες σκιαγραφούν το προφίλ της χώρας, ακόμη δεν έχουμε φτάσει στην τελευταία του κακού τη σκάλα. Εκεί κοντά βρίσκεται η Τουρκία, χαρακτηριζόμενη ως Μαφιόζικο κράτος. Η διαφορά μας ως προς την μορφή της διαφθοράς ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία εντοπίζεται σε ένα λεπτό σημείο: Στην Τουρκία που κατατάσσεται στη 101η θέση, στην παγκόσμια κλίμακα της διαφθοράς, η διαφθορά οδήγησε εκεί στον ταυτόχρονο πλουτισμό πολιτικών της ηγετών και βαρόνων της πολιτικής μαζί με τον διπλασιασμό του ΑΕΠ μέσα σε 20 χρόνια, στην εκβιομηχάνισή της, και στη γιγάντωση της πολεμικής της βιομηχανίας.

Στην Ελλάδα της στασιμότητας του ΑΕΠ, της αποβιομηχάνισης και των μαζικών εισαγωγών οπλικών συστημάτων, υπάρχει μια μόνο μικρή διαφορά με τα προαναφερθέντα! Είμαστε το 51ο πιο διεφθαρμένο κράτος του πλανήτη με ιδιαίτερα πλούσιες πολιτικές οικογένειες, όπου κάποιες από αυτές δεν άσκησαν ποτέ επιχειρηματική δραστηριότητα και ένα «πόθεν έσχες» βαρόνων της πολιτικής που αφήνει πολλά ερωτηματικά για τον πλούτο που παρουσιάζεται.

Μόνο η σύγκρουση ηγετών με τα κατεστημένα εκείνα που οδηγούν κόμματα και κυβερνήσεις στο βάραθρο θα προκαλέσει το ενδιαφέρον των πολιτών και θα ανακόψει την πορεία της πτώσης. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς αρχηγούς-διαχειριστές της εξουσίας, οι οποίοι εύκολα συμβιβάζονται με το νοσηρό περιβάλλον, που τους κυκλώνει. Χρειάζεται ηγέτες, απαλλαγμένους από τα σύνδρομά του παρελθόντος, που να μπορούν να κτίσουν ένα στέρεο και διαυγές περιβάλλον μη διαιωνίζοντας ένα περιβάλλον έλους!

*Ο Δημήτρης Μάρδας είναι υποψήφιος βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ / ΠΣ, Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ και πρώην Αν. Υπουργός Οικονομικών και Υφ/γος Εξωτερικών