Arte di tre: Η όμορφη ιστορία δύο γυναικών που δημιουργούν συγκλονιστικές εικόνες με τον φακό τους

Μία ψηφιακή μηχανή, δώρο του πατέρα της, και το «μικρόβιο», που λένε ότι το έχεις πάντα μέσα σου, ήταν αρκετά για να κάνουν τη Γεωργιάννα Κιόση να αφήσει πίσω της μια δεκαετή διαδρομή στο εξωτερικό, τη διερμηνεία και τις μεταφράσεις και να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη της για να συναντήσει το επαγγελματικό της ταίρι, την Τζουλιάνα Καριπίδου.

Εδώ και 11 χρόνια, οι δύο καλλιτέχνιδες – φωτογράφοι έχουν ανοίξει το δικό τους studio με το ξεχωριστό όνομα «Arte Di Tre», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και απαθανατίζουν τις πιο ξεχωριστές στιγμές ανθρώπων που εμπιστεύονται να τις μοιραστούν μαζί τους. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με έλκυε ο χώρος των καλών τεχνών και ό,τι έχει να κάνει με την τέχνη, ως τρόπο έκφρασης. Έτσι λοιπόν, στη Β’ Λυκείου, όπου καλούμαστε να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας, ανακοίνωσα στους γονείς μου πως θέλω να σπουδάσω στη σχολή καλών τεχνών. Δεν ήθελαν ούτε να το ακούσουν προβληματιζόμενοι τότε για το πως θα βιοπορίζομαι από ένα τέτοιο επάγγελμα.  Έχοντας φοιτήσει σε γαλλικό κολλέγιο, γνώριζα ήδη τρεις γλώσσες έτσι η ιδέα να γίνω διερμηνέας στις Βρυξέλλες τους φάνταζε ιδανική», περιγράφει η κ. Κιόση. 

Από τη Γαλλία πίσω στη Θεσσαλονίκη 

Στην πορεία της συζήτησής μας θα εκμυστηρευτεί ότι η δική της φιλοσοφία λέει πως «Είναι λάθος να θεωρούμε μόνιμο αυτό που συμβαίνει στο παρόν μας. Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να σέβεσαι τον εαυτό σου και τις ικανότητές σου. Μόνον τότε μπορείς να προχωρήσεις μπροστά και να κάνεις τελικά αυτό που αγαπάς». Βρέθηκε στα 18 της στη Γαλλία, σπούδασε μεταφράστρια, έκανε μεταπτυχιακό στην ιατρική ορολογία και δούλεψε πάνω σε αυτό. Ακολούθησε το μεταπτυχιακό στη διερμηνεία. Στα 27 της, ο πατέρας της της χάρισε την πρώτη ψηφιακή μηχανή της. Τότε… «άναψε και η φλόγα» για τη φωτογραφία. «Βρήκα έναν διαγωνισμό φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη, με το έπαθλο να είναι μία υποτροφία σπουδών. Έμενα ήδη δέκα χρόνια στο εξωτερικό και το σαράκι της επιστροφής στην πόλη μου είχε αρχίσει να με τρώει», λέει η κ. Κιόση.  

Κέρδισε διαγωνισμό και υποτροφία κι επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Τότε γνώρισε και την κ. Καριπίδου. «Εκείνη δούλευε ήδη ως φωτογράφος σ’ ένα φωτογραφείο κι εγώ τύπωνα εκεί τις φωτογραφίες μου. Της κέντρισαν το ενδιαφέρον και μου πρότεινε να πάω μαζί της σε δουλειά. Εμένα, ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη φωτογραφία. Μου έδωσε την απόλυτη ελευθερία να δημιουργήσω και να κινηθώ χωρίς περιορισμό. Αυτό ίσως είναι και το «συστατικό» που χρειαζόμασταν. Το τεράστιο δώρο που μου έκανε η Ιουλία είναι ότι δεν με περιόρισε», περιγράφει η κ. Κιόση. «Από την πρώτη στιγμή είδα το τεράστιο ταλέντο της και μέχρι και σήμερα είμαι η μεγαλύτερη θαυμάστρια της τέχνης της», θα πει η κ. Καριπίδου. 

Η «συνταγή» της επιτυχίας

Δύο χρόνια μετά οι δυο τους άνοιξαν το δικό τους studio μέσω του προγράμματος γυναικείας επιχειρηματικότητας. «Πετύχαμε γιατί το κάναμε με τον δικό μας τρόπο και τη δική μας ματιά. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να αποστασιοποιηθείς και να δεις το ρεπορτάζ, να δεις τη γίνεται μπροστά σου γιατί το περιβάλλον (εκκλησία, γλέντι, το τοπίο) είναι συγκεκριμένο. Επίσης, πρέπει να μην προσπαθήσεις να ξαναπετύχεις την ίδια τέλεια φωτογραφία. Πρέπει να δεις το ζευγάρι για να μπορέσεις να απαθανατίσεις τη δική τους στιγμή, αυτό που αυτοί είναι κι όχι μία αντιγραφή από κάτι άλλο. Εμείς εμπνεόμαστε λοιπόν από τους ανθρώπους που μας εμπιστεύονται και φτιάχνουμε κάτι από την αρχή, κάθε φορά», περιγράφουν. 

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η προκατάληψη από τις κακές εμπειρίες που μπορεί να βίωσε ένας άνθρωπος μέσω γνωστών, εξηγούν. «Άρνηση του γαμπρού να φωτογραφηθεί στο σπίτι, αυτό είναι το πιο σύνηθες. Εξαιτίας λάθος χειρισμών από συναδέλφους μας, χαλάει μία πάρα πολύ ωραία στιγμή. Εμείς λοιπόν καλούμαστε να υπερπηδήσουμε αυτό το εμπόδιο και να πείσουμε τον άνθρωπο που μας εμπιστεύεται μία τόσο ιδιαίτερη στιγμή της ζωής του, για τον σεβασμό που τρέφουμε προς την όλη διαδικασία και τον τρόπο της δικής μας προσέγγισης. Το μυστικό της επιτυχίας μίας φωτογραφίας γάμου που θα κάνει τη διαφορά είναι η έκφραση του προσώπου προς εσένα. Γι’ αυτό και αποκτούμε προσωπική σχέση με τους πελάτες μας. Όταν έρθει εκείνη η ώρα θα δούνε ένα οικείο πρόσωπο κι έτσι θα χαμογελάσουν αληθινά. Αυτό που μετράει είναι η απεικόνιση της στιγμής. Να μην υπάρχει φίλτρο στην έκφραση. Φροντίζουμε να μην νιώσουν οι πρωταγωνιστές (ζευγάρι, οικογένεια, φίλοι) εκείνης της ημέρας την παρουσία μας κι όταν μετά από καιρό κοιτάξουν και πάλι τις φωτογραφίες τους, να αναβιώσουν το συναίσθημα εκείνης της στιγμής», λένε.

Οι ανατροπές που έφεραν οικονομική κρίση και πανδημία   

Αυτό που ήρθε ως απόρροια της οικονομικής κρίσης είναι ότι πολλοί στράφηκαν στις φωτογραφίσεις γάμων και βαπτίσεων, «χώρος που δεν θα πάψει να ευδοκιμεί. Όμως, δεν είναι όλοι κατάλληλοι γι’ αυτή τη δουλειά. Φωτογραφίζουμε γιατί παντρευόμαστε, δεν παντρευόμαστε για να φωτογραφηθούμε. Κάπου δηλαδή έχει χαθεί το νόημα μίας τόσο συναισθηματικής και μοναδικής διαδικασίας. Ζούμε για τη δημιουργία της μίας και μοναδικής φωτογραφίας. Αυτό μας εξιτάρει. Παρά τα 11 χρόνια που κάνουμε αυτήν τη δουλειά, κάθε φορά έχουμε το ίδιο άγχος. Ό,τι κι αν έχεις προσχεδιάσει, την «ιστορία» και την τέλεια φωτογραφία θα σου τη δώσει η ενέργεια των ανθρώπων που φωτογραφίζεις. Αυτός είναι και ο λόγος που εμείς δεν θα κάνουμε δύο και τρεις γάμους μέσα σε μία ημέρα», αναφέρουν.  

Η πανδημία ήρθε και άλλαξε τα δεδομένα προκαλώντας μία παύση στις κοινωνικές εκδηλώσεις. Έτσι χρειάστηκε μία περίοδος προσαρμογής μέχρι να «ξεπαγώσουν»  γάμοι και  βαπτίσεις. «Πλέον όμως τα δεδομένα είναι γνωστά. Προσαρμοστήκαμε όλοι. Ο κόσμος δεν θα σταματήσει να παντρεύεται και να βαπτίζει. Η ζωή δεν σταματά άλλαξαν απλώς οι όροι», λένε οι δύο φωτογράφοι.  

Tips 

• Η στημένη οικογενειακή φωτογραφία πρέπει να είναι διαχρονική και να της διατεθεί χρόνος. Σκοπός είναι να απεικονίζει την ιστορία της οικογένειας, την εποχή και τα πρόσωπα. Αυτή είναι η πληροφορία που θα θέλεις να δείξεις στα εγγόνια σου 50 χρόνια μετά. 
• Το κριτήριο για το πορτραίτο το ζευγαριού, δεν πρέπει να είναι τουριστικό. Αν ο φωτογράφος προτείνει ένα μέρος να το ακολουθείτε… ξέρει καλύτερα! 
• Η αντίληψη του χρόνου την ημέρα του γάμου έχει άλλους, δικούς του όρους.  Σε πέντε λεπτάκια… δεν πας πουθενά! Κλειδί, ο σωστός προγραμματισμός και πάλι… άκου τη φωτογράφο που θα σου πει να είσαι έτοιμη στις 15:00 κι ας είναι ο γάμος στις 18:00! 

Info:

facebook: www.facebook.com/arteditre
instagram: @arteditre_weddings & @Arte Di Tre 
contact number: +30 6987000810 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εορταστική έντυπη έκδοση του Thestival. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες του άρθρου είναι δείγμα της δουλειάς των Arte di tre.