Η θριαμβευτική και ζωηφόρος Ανάσταση του Σωτήρος Ιησού Χριστού, το σπουδαιότερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου

Η Ανάσταση του Σωτήρος Ιησού Χριστού είναι το θαύμα των θαυμάτων και η εορτή των εορτών στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Είναι το μεγαλύτερο, το πιο χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο γεγονός της ιστορίας της ανθρωπότητας. Είναι η εορτή που αποτυπώνει τη θριαμβική ολοκλήρωση του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, που μέσα από την Ενσάρκωση, το Πάθος και τον Σταυρικό Θάνατο του Ιησού Χριστού, του Μονογενή Υιού του Θεού, υπόσχεται την σωτηρία του ανθρώπου και την αιώνια ζωή.

Η αναστάσιμη χαρά του Πάσχα των Ορθοδόξων πλημμυρίζει τις ψυχές μας και ανανεώνει και πάλι τις ελπίδες μας για τη ζωή και την αιωνιότητα. Η πορεία της περισυλλογής και της μετανοίας κατά την διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που κορυφώθηκε με τα μοναδικά βιώματα της πένθιμης Μεγάλης Εβδομάδας, παρεχώρησε την θέση της στον ολόλαμπρο Ήλιο της Αναστάσεως, που κατηύγασε την οικουμένη με το ανέσπερο φώς του κενού Παναγίου Τάφου.

Ο Ιησούς Χριστός Ανέστη  από των νεκρών, εσείστηκε ο Άδης, άνοιξαν οι πύλες του Παραδείσου και ο ακρογωνιαίος λίθος της πίστεως στην Ανάσταση του Σωτήρος άπλωσε ατράνταχτα στηρίγματα σε όλες τις γωνίες της οικουμένης και στις καρδιές των λυτρωμένων πιστών της αιματοπότιστης αγίας Του Εκκλησίας.    Ο άγιος Ειρηναίος, επίσκοπος Λουγδούνου (Λυώνος), στην περί ανακεφαλαιώσεως θεολογία του εντάσσει το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού στο γενικότερο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, «Στο Θεανδρικό Πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού συντελέσθηκε η αναδημιουργία του πεπτωκότος ανθρώπου και ολόκληρης της κτίσεως. Δύο κορυφαίοι σταθμοί του έργου της απολυτρώσεως είναι η Ενανθρώπηση και η Ανάσταση του Λυτρωτή. Με την Ενανθρώπηση του Λόγου ο Θεός εισέρχεται στην ιστορία, με την Αναστάσή Του ο άνθρωπος εισέρχεται στην αιωνιότητα. Η Ενανθρώπηση είναι η ευλογημένη αρχή, η Ανάσταση είναι το θριαμβευτικό πέρας του Θείου Έργου της σωτηρίας του κόσμου». Όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Ιωάννης «και ο Λόγος σάρξεγένετο και εσκήνωσενέν υμίν» (Ιω.1,14).                      

Ο Θεός γίνεται άνθρωπος και σαρκώνεται στην μήτρα της Θεοτόκου μένοντας αναλλοίωτος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Η σωτηρία του ανθρώπου συντελείται με την οργανική συσσωμάτωση των πιστών στο Θεανδρικό Σώμα του Χριστού. Αυτό εννοούσε ο Κύριός μας στους μαθητές του λέγοντάς τους ο ίδιος, όπως μας ενημερώνει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, «ιδού εγώ μεθ’ ημώνειμί πάσας τάς ημέρας έως τάς συντελείας του αιώνος» (Ματθ.28,20).Ο απόστολος των Εθνών ,ο απόστολος Παύλος, για το υπέρλογο και θαυμαστό  μυστήριο της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού διαβεβαιώνει τους πρώτους Χριστιανούς στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή του, ότι με την Ανάσταση του Χριστού έγινε η αρχή για να αναστηθούν όλοι οι άνθρωποι. Είναι σίγουρο πως ,αφού αναστήθηκε ο Χριστός, θα αναστηθούν και όλοι όσοι πιστεύουν στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό (Α’.Κορ.15,12-58).

Στην προς Ρωμαίους  επιστολή του επίσης μας διδάσκει πως η Ανάσταση του Χριστού σημαίνει είσοδο σε μία νέα μορφή ζωής που δεν επιδέχεται πλέον θάνατο «ειδότες ότι Χριστός εγερθείς εκ νεκρώνουκέτιαποθνήσκει,θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ.6,9). 

Οι τέσσερις ευαγγελιστές, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης περιγράφουν ο καθένας στο ευαγγέλιό του το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού ως το αντίκρισμα του «κενού μνήματος», που είδαν οι μυροφόρες γυναίκες τις πρωινές ώρες της Κυριακής. Βλέποντας τον άδειο τάφο σάστισαν και οι Ρωμαίοι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο του Χριστού.    Η Ανάσταση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού έγινε την Τρίτη ημέρα από τον Σταυρικό Του Θάνατο, την ημέρα της Κυριακής εκπληρώνοντας τις Γραφές. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης μας ενημερώνει πως πρώτη η Θεοτόκος αναγνώρισε τον Αναστάντα Χριστό και προσέπεσε στα πόδια του και έγινε Απόστολος προς τους Αποστόλους, όταν επιστρέφοντας εμφανίσθηκε ο Ιησούς στις μυροφόρες λέγοντας το «Χαίρετε!». Η αληθέστερη διακήρυξη, η οποία ανόρθωσε όλο τον κόσμο, για να μην παραπαίει στην αβεβαιότητα και στην απελπισία του θανάτου, είναι η πανευφρόσυνη αγγελία ότι ο Χριστός Ανέστη! Είναι έτσι ακριβώς όπως το ανήγγειλε ο άγγελος του Κυρίου στις μυροφόρες γυναίκες «Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον Εσταυρωμένον; Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε, ίδε ο τόπος όπου έθηκα Αυτόν» (Μαρκ.16,6).Οι ηρωικές αυτές γυναίκες μετέφεραν το Αναστάσιμο μήνυμα στους  μαθητές του Κυρίου,οι δε μαθητές στον  ευρύτερο κύκλο των πιστευόντων στον Χριστό. Από εκείνη ακριβώς την στιγμή το Ουράνιο Φώς από τον κενό Τάφο φώτιζε όλη την οικουμένη. Ο θρίαμβος της ζωής έναντι του θανάτου είχε συντελεσθεί. Η δικαιοσύνη είχε αποκατασταθεί. Η αλήθεια είχε νικήσει το ψεύδος .Το ευαγγέλιο κηρύσσονταν σε όλη την κτίση. Η εποχή της  νέας ζωής, της Καινούργιας Διαθήκης είχε αρχίσει. Η ημέρα Κυριακή συνδέθηκε στην συνέχεια με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και την Θεία Ευχαριστία, η ημέρα όπου οι χριστιανοί συναντιούντε στην Εκκλησία και κοινωνούνε Σώμα και Αίμα Χριστού γινόμενοι έτσι «σύσσωμοι» και «σύναιμοι» ΙησούΧριστού. Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας το παρέδωσε ο  Χριστός στους μαθητές του στον Μυστικό Δείπνο, πριν  συλληφθεί και  οδηγηθεί εκούσια στο Μαρτυρικό του Πάθος. Πήρε ψωμί στα χέρια του ο Κύριος και είπε, «Λάβετε, φάγετε». Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι κρασιού λέγοντας :«Πιείτε από αυτό όλοι ,γιατί αυτό είναι το αίμα μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να με θυμάστε»,«Και εσθιόντων…είπε ο Ιησούς  λάβετε φάγετε, τούτο εστί  το σώμα μου και λαβών το ποτήριον ευχαριστήσας έδωκεν αυτοίς, τούτο εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον είς άφεσιν αμαρτιών» (Μαρκ.14,22-24,Ματθ.26,26-28) και (Λουκ22.17-20).

Η Θεία Ευχαριστία αποτελεί για τους πιστούς πηγή Ζωής και «Φάρμακο Αθανασίας». Ο κοινωνών το Σώμα και το Αίμα του Χριστού λαμβάνει περισσή ζωή και όχι θάνατο. Το  μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας αποτελεί την τελική και πληρέστερη δωρεά του Θεού. Με την ευχαριστιακή κοινωνία οι διασπασμένοι άνθρωποι ενώνονται με τον Θεό και μεταξύ τους. Γίνονται μέλη του  Σώματος του Χριστού και παιδιά του Θεού. Ένα χαρακτηριστικό δίδαγμα και προτροπή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού προκειμένου να μην φοβούνται οι άνθρωποι και να έχουν θάρρος είναι αυτό που είπε λέγοντας  «Θαρσείτε, εγώνενίκηκα τον κόσμο». Αυτό είναι που είπε στους μαθητές του πορευόμενος προς το «εκούσιο πάθος», λίγες ώρες πρίν την Μαρτυρική Σταύρωσή Του, για να έρθει αμέσως μετά η ένδοξη Ανάστασή Του. Με την έννοια αυτή του χωρίου από το ευαγγέλιο του Ιωάννη «Θαρσείτε, εγώνενίκηκα τον κόσμο» (Ιω 16,33),ο Χριστός λέει στους φοβισμένους μαθητές Του «να έχετε θάρρος, γιατί εγώ τον έχω νικήσει τον κόσμο». 

Στην προς Κολοσαείς επιστολή του ο απόστολος Παύλος τονίζει στους χριστιανούς ότι όπως ο Χριστός «ηγέρθη» το πρωί της Κυριακής μυστηριακώς αφήνοντας πίσω του ένα κενό τάφο,με αντίστοιχο τρόπο θα αναστηθούν και οι άνθρωποι.(Κολ.2,12).Στους αναστημένους ανθρώπους τα σώματά τους θα είναι διαφορετικά από αυτά που είχαν κατά τον επίγειο βίο τους. Το «δοξασμένο» νέο σώμα των ανθρώπων θα είναι παρόμοιο με το σώμα του Χριστού μετά την Ανάστασή Του, όπως εμφανίστηκε στους μαθητές του, περνώντας μέσα από κλειστές πόρτες.(Ιω.20,19-20).      Ο τάφος του Χριστού είναι πηγή ζωής. Στην πασχαλινή κατήχηση ο ιερός Χρυσόστομος διακηρύττει ότι «Ανέστη Χριστός και ουδείς επί μνήματος». Επίσης σύμφωνα με τον ίδιο, αφότου «Ανέστη Χριστός»,«ζωή πολιτεύεται».Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται σημαίνει ότι κυριαρχεί η ζωή  ,ότι υπάρχει όντως ζωή,ότι Ανέστη Χριστός και μπορεί ο άνθρωπος να είναι ελεύθερος πολίτης, να είναι ελεύθερος από τον θάνατο,να ζει  την όντως ζωή που του χάρισε ο Αναστάς εκ νεκρών Κύριος Ιησούς Χριστός.      Ο Χριστός σταυρώθηκε και κατέβηκε στον Άδη για να αναστήσει τους πάντες!

Ο Σταυρός του Χριστού, το σύμβολο της θυσίας και της θεϊκής αγάπης είναι η ελπίδα, η δύναμη και το καύχημα του ανθρώπου «Ημείς δε κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, Ιουδαίοις μέν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν, αυτοίς δε τοις κλητοίς, Ιουδαίοις τε και Έλλησι, Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν» (Α’Κορ 1,23-24).Τα τίμια Πάθη και ο σταυρός του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελούν το κορυφαίο και μοναδικό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας. Ο σταυρός από σύμβολο αισχύνης και καταδίκης έγινε σύμβολο δόξας και λύτρωσης,αρχή και τέλος της σωτηρίας του ανθρώπου. «Ιδού γάρ ήλθε διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω»! Ενώ η ψυχή πενθεί για το πάθος, χαίρεται και πανηγυρίζει για την Ανάσταση. Ο Χριστός με την Ανάστασή Του κατανίκησε τον Άδη άπαξ διαπαντός και λύτρωσε το ανθρώπινο γένος από τη φθορά και τον θάνατο που προήλθαν από την παρακοή των πρωτοπλάστων, του Αδάμ και της Εύας. Ο Χριστός ως νέος Αδάμ συμφιλίωσε τον παλαιό Αδάμ με τον Πλάστη του.Ο Σταυρός  άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου για το ανθρώπινο γένος. Ιδού λοιπόν το μυστήριο του Σταυρού. Αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Θεός αγαπά το ανθρώπινο γένος «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον Μονογενή έδωκεν ίνα πάς ο πιστεύωνείς αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον»(Ιω.3,16).Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό «αίρει την αμαρτία τού κόσμου». Όπως μας διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς «Το χρεόγραφο που συντάχθηκε εναντίον μας με την παρακοή μας, σχίστηκε επάνω στον Σταυρό!Η σωτηρία του ανθρώπου αποτελεί σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Ο Χριστός με την Ανάστασή Του, θεμελίωσε έναν καινούργιο κόσμο καθώς και μία «Καινή Διαθήκη» με το ανθρώπινο γένος. Σύμφωνα με αυτή ,ο άνθρωπος μπορεί να ενωθεί με τον Θεό, να οδηγηθεί δηλαδή στην θέωση, να κερδίσει τον «στέφανο της δόξης» και τη «Βασιλείας των Ουρανών», να γίνει αυτό για το οποίο πλάσθηκε από τον Δημιουργό του, κατά χάριν θεός. Η θέωση του ανθρώπου προϋποθέτει την πλήρη ταπείνωση και αυτοπροσφορά του στον Θεό. Η υπέρτατη δωρεά της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, η θέωση του Χριστιανού είναι ο μοναδικός σκοπός του πιστού. Η Ορθοδοξία είναι η Αλήθεια. Και «η αλήθεια δεν εξαντλείται στη διατύπωσή της, η διατύπωση είναι απλώς όριο-σύνορο της αλήθειας. Έσχατη αλήθεια είναι η ζωή που δεν αναιρείται με τον θάνατο». Είναι όμως και η Ανάσταση. Η Ανάσταση του ανθρώπου διά του Θεανθρώπου. Γι’ αυτό και «πύλαι άδου ούκ ατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ.16,18).Της Ορθοδοξίας δηλαδή που αγκαλιάζει με τη« ματιά» της τον ουρανό και τη γή. Τη ζωή και τον θάνατο. Την αμαρτία και την λύτρωση. Και όλα αυτά τα κάνει «καινά». Τους δίνει ζωή. Αυτή τη ζωή που βγήκε από τον Τάφο του Αναστάντος. Είναι η Ορθοδοξία μας η «καινή εν Χριστώ κτίσις» (Β’Κορ.5,17).

Ο Χριστός ανεστήθη από τους νεκρούς, αφού ενίκησε και κατήργησε τον θάνατο με το δικό του θάνατο επάνω στον Σταυρό κι έτσι χάρισε σε αυτούς που ήταν θαμμένοι στα μνήματα την αιώνιο ζωή.Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θυσιάστηκε για χάρη του ανθρωπίνου γένους. Θυσιάστηκε για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από την φοβερή εξουσία του θανάτου. Ο θάνατός Του είναι δοξασμένος γιατί δώρισε στον άνθρωπο την αθανασία και τη δόξα με  την εκ νεκρών Ανάστασή Του.«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοίςμνήμασιζωήν χαρισάμενος».                               

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να προσεγγίσει τα γεγονότα του Πάθους  και της Ανάστασης του Θεανθρώπου Χριστού, ευρισκόμενος έξω από την ζωή της Εκκλησίας. Ζώντας τη ζωή της Εκκλησίας  μέσα από την Θεία Μετάληψη, την πραγματική μετάνοια,την ιερά εξομολόγηση, την προσευχή,την νηστεία και τον καθημερινό αγώνα κατά των παθών, ο χριστιανός συμμετέχει συνεχώς στη ζωή του Χριστού, στο Πάθος και την Ανάστασή Του. Η Ανάσταση του Χριστού είναι μήνυμα ελπίδας και ζωής. Το μήνυμα αυτό με το κήρυγμα της Εκκλησίας απευθύνεται στον άνθρωπο κάθε εποχής και μαρτυρεί την ανεξάντλητη αγάπη του Θεού ο οποίος παρά τις «θανατηφόρες ενέργειες»(αμαρτωλές)των ανθρώπων, τους καλεί συνεχώς στη Ζωή και στον κόσμο της Αναστάσεως. Σύμφωνα με τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς «Η αποστολή της Εκκλησίας είναι να εξασφαλίσει στα μέλη της την αθανασία  και την αιωνιότητα, κάνοντας αυτά κοινωνούς θείας φύσεως». Από την επίγεια ζωή του ο χριστιανός έχει γεύση της αιωνίου ζωής. Αυτό το λέει ο ίδιος ο Χριστός «ο τόν λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πεμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον»(Ιω.5,24).

Η κοινωνία του  ανθρώπου με τον Αναστημένο Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό είναι η σωτηρία του. Αυτή η κοινωνία και η σωτηρία επιτυγχάνεται μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία,η οποία είναι το ζωοποιό σώμα του ζώντος Θεανθρώπου Χριστού παρατεινόμενο σε όλους τους αιώνες. Η πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τα δόγματα Αυτής παραμένουν αναλλοίωτα καθώς «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και είς τούς αιώνας» (Εβρ.13,8).Η Ανάσταση του Χριστού είναι η απαρχή της νέας ζωής «Ζωήν αιώνιον έδωκεν ημίν ο Θεός και αυτή η ζωή έντώ υιώ αυτού εστίν. Ο έχων τον υιόν έχει τήν ζωήν» (Α’ Ιω.ε’,11).Ο Θεός δεν χάρισε στον άνθρωπο μόνο την πρόσκαιρη ζωή της γης. Χάρισε τα μέσα για να ζήσει αιώνια ευτυχισμένος και μακάριος. Η μακαρία υπάρχει στον Υιό του Θεού, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Οι ενωμένοι με τον Κύριο χριστιανοί, αυτοί εξαγιάζονται με τη Χάρη της Εκκλησίας, αυτοί ζούνε την Ανάσταση και έχουν γνωρίσει το νόημα της αληθινής ζωής. Το είπε ο ίδιος ο Κύριος «Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή» (Ιω.ια’,25).Η Ανάσταση είναι η αφετηρία και το τέρμα,η αρχή και ο σκοπός, η ουσία και το περιεχόμενο της πνευματικής μας ζωής.  Παντού φώςκαι χαρά,ζωή και θρίαμβος, ευτυχία και πνευματική ευφροσύνη επικρατεί στην Ανάσταση.                   

Απερίγραπτη η χαρά του Ουρανού. Και κάτω από εκεί στα τάρταρα, τσακισμένος και ντροπιασμένος ο Άδης βοά και στενάζει. Έχασε το προνόμιο της κυριαρχίας του στις ψυχές. «Ο Άδης επικράνθη» κηρύσσει σήμερα η Εκκλησία μας. Επικράνθη, γιατί «κατηργήθη και ενεπαίχθη και ενεκρώθη και εδεσμεύθη». Δεν είχε την δύναμη να κρατήσει τον Νικητή του θανάτου. Συνετρίβησαν τα δεσμά του,έπεσε κάτω εκείνος, και ο Χριστός ανήλθε αναληφθείς έπειτα, στους κόλπους του Ουρανίου Πατρός, όπου υπήρχε προ χρόνων αιωνίων. Ο Χριστός, ο αναστημένος Χριστός είναι η μεγάλη και λυτρωτική πραγματικότητα. Όπως ψάλλουμε στην ακολουθία της Αναστάσεως «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν».Από την ένδοξο Ανάστασή Του για σαράντα ημέρες παρουσιαζόταν στους μαθητές Του ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και μέχρι σήμερον «παρέστησεν εαυτόν ζώντα…εν πολλοίς τεκμηρίοις»(Πραξ.α’.13).

Ο Θρίαμβος της Εκκλησίας μέσα στους τόσους αιώνες εξηγείται με τον κενό τάφο και την Ανάσταση του Θεανθρώπου Χριστού. Εν Χριστώ ,η ζωή του ανθρώπου μεταμορφώνεται και μετατρέπεται σε πορεία προς την Θέωση. Οι χριστιανοί διακρίνονται κατά τον Απόστολο Παύλο, από τους «λοιπούς», τους «μή έχοντας ελπίδα»(Α’Θεςς.δ’,13).Ελπίζουν στον Χριστό ο οποίος είναι,«η ζωή και η Ανάστασις ημών», «ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζών»(Αποκ.α’,17-18).Όπως μας διδάσκει ο ευαγγελιστής Ιωάννης «ο μένωνέν τη αγάπη έντώ Θεώ μένει και ο Θεός έν αυτώ» (Α’Ιω.Δ’16),αφού όπως επίσης διακηρύττει ο ίδιος, ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος και ευαγγελιστής, «Ο Θεός αγάπη εστίν» (Α’Ιω.Δ’8).

Σύμφωνα με το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας της Κυριακής του Πάσχα, από το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, «Έν αρχή ήν ο Λόγος και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν, και ο Θεός ήν ο Λόγος…» (Ιω.Α’1-17).Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί κρατούντες κατά την ώρα της Αναστάσεως λαμπάδες αναμμένες, ως συμβολισμό του φωτός της λυτρώσεως που καίει μέσα στις καρδιές μας, ας ευχαριστήσουμε τον Τριαδικό Θεό μας, διότι με την Εκκλησία Του μας χάρισε αυτή την λαμπροφόρο ημέρα, ως κέντρο της λατρείας μας προς Αυτόν, ως πηγή ανανεώσεως των ελπίδων μας, ως αμετακίνητο ορόσημο του θριάμβου του φωτός κατά του σκότους, της αληθείας κατά του ψεύδους και της ζωής κατά του θανάτου. Χριστός Ανέστη! Αυτές οι δύο λέξει είναι των Προφητών το όραμα και των Αποστόλων το κήρυγμα. Αυτό το κήρυγμα είναι της Εκκλησίας η πίστη και του Ευαγγελίου το μήνυμα. Αυτό το μήνυμα είναι των αγίων η χαρά και των αμαρτωλών η ελπίδα. Αυτή η ελπίδα είναι των μαρτύρων η ανδρεία και των οσίων η υπομονή. Αυτές οι δύο λέξεις είναι και των ζώντων η προσδοκία και των κεκοιμημένων η απαντοχή.                                                                    

Όπως ψάλλουμε στον κανόνα της Αναστάσεως, στο ποιήμα του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού: Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί. Πάσχα Κυρίου Πάσχα, εκ γάρ θανάτου πρός ζωήν, και έκ γής προς ουρανόν Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας. Χριστός Ανέστη!

Ο Κωνσταντίνος Ζαγγανάς είναι Θεολόγος, Καινοδιαθηκολόγος, συγγραφέας, σύμβουλος ιατρικής δεοντολογίας και βιοηθικής, σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού, με σπουδές σε εκκλησιαστική ιστορία, νευροψυχολογία και ειδικές ανάγκες, παιδοψυχολογία, σχολική ψυχολογία, οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων και οργανισμών, και διοίκηση ανθρωπίνων πόρων (HRM).