Για ένα ΠΑΣΟΚ ξανά πρωταγωνιστή

Τις τελευταίες εβδομάδες γινόμαστε όλοι μάρτυρες της διάλυσης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μάλιστα σε απευθείας σύνδεση. Καθημερινά το ένα μετά το άλλο από τα εναπομείναντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία ανταλλάσσουν επιθέσεις ο ένας κατά του άλλου, με τα συντροφικά μαχαιρώματα να δίνουν και να παίρνουν. Όπως όλα δείχνουν για τον ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ δεν υπάρχει επιστροφή. Και δεν σχολιάζω περαιτέρω τα εσωτερικά προβλήματα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντιλαμβανόμενος πως ο δικός μας στο ΠΑΣΟΚ πολιτικός πολιτισμός δεν μας επιτρέπει να αναμειχθούμε στα της Κουμουνδούρου. Όπως στο παρελθόν έκαναν οι βουλευτές και οι πρωτοκλασάτοι του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι στις δύσκολες για το ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ εποχές ήταν έτοιμοι να δώσουν την χαριστική βολή.

Όμως το ΠΑΣΟΚ άντεξε, στα δύσκολα, τα πέτρινα χρόνια όταν κλήθηκε για λόγους πατριωτικούς συμφέροντος και για να μην χρεοκοπήσει η χώρα να πάρει αποφάσεις δύσκολες, σκληρές, ενάντια στο ιδεολογικό του υπόβαθρο, τις αξίες και τις αρχές του. Μόνο το ΠΑΣΟΚ, αντιλαμβανόμενο την ανάγκη να σωθεί η χώρα κι όχι το κόμμα, όπως έκανε η Νέα Δημοκρατία στα… Ζάππεια, η κυβέρνηση της οποίας μας οδήγησε στα βράχια και στο χείλος του γκρεμού πήρε γενναίες και δύσκολες αποφάσεις και κλήθηκε να βγάλει για άλλη μια φορά τα κάστανα από τη φωτιά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη και τα στελέχη του, λειτουργώντας καιροσκοπικά και λαϊκιστικά (χρεώνονται το γεγονός ότι οι λαϊκιστές και τα λούμπεν στοιχεία βρήκαν μόνιμο στασίδι εκεί όπου διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος) και με μοναδικό στόχο να κάτσουν στις καρέκλες τις εξουσίας «αγκάλιασαν» γυρολόγους της πολιτικής, ετερόκλητα πρόσωπα που δεν είχαν καμία κοινή αφετηρία, ιδεολογία και πολιτική κουλτούρα. Και το κόμμα μεγάλωσε. Και ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε τα χέρια με τον Πάνο Καμμένο και σχημάτισαν την κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς» με ολίγη… δεξιά. Και εκείνο που κρατούσε ενωμένο τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν η νομή της εξουσίας. Οι αρμοί ωστόσο δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν αυτά τα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους κομμάτια και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα.

Το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια ωστόσο κατάφερε βήμα βήμα να εξασφαλίσει την πολιτική του αυτονομία. Η κλασική ερώτηση των δημοσιογράφων «με ποιον θα πάτε» πλέον έχει ξεχαστεί μιας και είναι άνευ περιεχομένου. Το ΠΑΣΟΚ σήμερα σε όλες τις δημοσκοπήσεις έρχεται δεύτερο και έχει την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει ξανά στις πολιτικές εξελίξεις στέλνοντας τη ΝΔ στην αντιπολίτευση.

Μαγικά ραβδάκια δεν υπάρχουν. Η σημερινή εικόνα του ΠΑΣΟΚ είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, επιμονής, πολιτικού αφηγήματος, οράματος. Είναι οι καρποί των κόπων που κατέβαλαν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες όλα αυτά τα χρόνια, οι προσπάθειες της αείμνηστης προέδρου μας Φώφης Γεννηματά, η σαφής στόχευση του Νίκου Ανδρουλάκη και η άοκνη προσπάθεια των συντρόφων μας σε όλη την επικράτεια.

Τιμώ και σέβομαι προσωπικά όλους τους υποψήφιους και τις υποψήφιες προέδρους της 6ης Οκτωβρίου. Έχω μάθει ωστόσο στη ζωή μου πως η σκληρή δουλειά φέρνει αποτελέσματα και ότι τα άλματα στην πολιτική μπορεί να έχουν ανώμαλη προσγείωση. Για μένα, την μεγάλη νίκη κατά της ΝΔ μπορεί να την επιφέρει ένα ΠΑΣΟΚ με έναν πρόεδρο που επί ημερών του το κόμμα μόνο νίκες καταγράφει. Άλλοτε μικρότερες, άλλοτε μεγαλύτερες. Κι αυτός ο πρόεδρος είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης. Ένας πρόεδρος που πήρε το ρίσκο να ανοίξει τη διαδικασία των εσωκομματικών εκλογών, βάζοντας την ενότητα του κόμματος και της παράταξης πάνω από τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Που όταν αμφισβητήθηκε ζήτησε προσφυγή στην «ψυχή» του ΠΑΣΟΚ, την βάση μας. Που ενώ θα μπορούσε να μεθοδεύσει διαδικασίες για να παραμείνει στην καρέκλα του, σήκωσε το γάντι σε όσους τον αμφισβήτησαν.

*O Πέτρος Λεκάκης είναι πρώην Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δ. Θεσσαλονίκης και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης