Βασίλης Τσικάρας: Πρέπει να ακυρωθεί το ΠΔ για τους καλλιτέχνες – Μη βάζουμε στην πλάτη τους άλλο ένα πρόβλημα
Προσθέστε το Thestival ως προτεινόμενη πηγή στο Google
Η Θεατρική Κωμωδία “Σουτζούκ Λουκούμ” ανεβαίνει για 4η φορά στη Θεσσαλονίκη. Το κείμενο αλλά και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο ταλαντούχος Βασίλης Τσικάρας, ενώ ήδη μετρά πέντε παραστάσεις για φέτος στο Θέατρο Αθήναιον και αναμένονται τουλάχιστον άλλες τέσσερις.
Το συγκεκριμένο έργο γράφτηκε πριν από 10 χρόνια και έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπου έχει ανέβει.
Ο Βασίλης Τσικάρας μιλά στo thestival.gr και εξηγεί ποιες είναι οι επιρροές του για τη συγγραφή των έργων του, την επιτυχία που εισπράττει κάθε φορά που παίζει στο σανίδι, τον λόγο για τον οποίο πρέπει να ακυρωθεί το Π.Δ. 85/2022 για τους καλλιτέχνες, αλλά και το πώς αποφάσισε να γράψει το “Σουτζούκ Λουκούμ” που παίζεται ήδη ξανά στη Θεσσαλονίκη. “Ήθελα από τη μία να δώσω «άρωμα Θράκης» κι από την άλλη να παρουσιάσω έναν χαρακτήρα ανθρώπου, που συναντάμε στην ελληνική επαρχία και σε κάποιους -και δη σε μένα- θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια στο χωριό“, σημειώνει χαρακτηριστικά.
Στη συγκεκριμένο έργο, δύο είναι τα βασικά ζητήματα που τίθενται: η υπογονιμότητα και ο σεξισμός. Ο θείος Νικόλας έρχεται απρόσκλητος από τη Θράκη στη Θεσσαλονίκη και είναι αποφασισμένος να κάνει πραγματικότητα τη μεγάλη επιθυμία του ανιψιού του και της γυναίκας του. Όμως, μέχρι να γίνει αυτό, φέρνει κυριολεκτικά την αναστάτωση σε όλους.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη:
Στην παράσταση έχετε την επιμέλεια των κειμένων, σκηνοθετείτε αλλά και παίζετε. Μιλήστε μας για τον ρόλο σας. Τι είχατε στο μυαλό σας όταν γράφατε το έργο;
Όταν έγραφα το «Σουτζούκ Λουκούμ» ήθελα από τη μία να δώσω «άρωμα Θράκης» κι από την άλλη να παρουσιάσω έναν χαρακτήρα ανθρώπου, που συναντάμε στην ελληνική επαρχία και σε κάποιους -και δη σε μένα- θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια στο χωριό. Ο θείος Νικόλας, τον οποίο ενσαρκώνω, είναι ένας Αριστοφανικός χαρακτήρας, ένας άνθρωπος που εμφορείται από αξίες, αγάπη για την οικογένεια και όλες τις πατριαρχικές αντιλήψεις που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, ενώ παράλληλα είναι ντόμπρος, δοτικός, ανακατωσούρας και αθυρόστομος. Ο θείος Νικόλας ήταν μέλος της οικογένειάς μου.
Το συγκεκριμένο θεατρικό σας έργο απέσπασε το 1ο Βραβείο Κοινού Θεσσαλονίκης 2014-2015. Πόσο σημαντική ήταν αυτή η διάκριση;
Κάθε αναγνώριση, κάθε βράβευση σου δίνει χαρά και πολλές φορές σου ανοίγει δρόμους να πας παρακάτω. Αυτό το έργο γράφτηκε το 2013. Δέκα χρόνια μετά, παραμένει επίκαιρο, δέκα χρόνια μετά ο κόσμος εξακολουθεί να το αναζητεί. Είναι ένα έργο που έχει σπάσει ταμεία τόσο σε Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Η διάκριση ήταν η αρχή. Η αναγνώριση της αξίας του έργου ήταν σημαντική. Το έργο σήμερα έχει λατρευτεί από το κοινό.
Ποιες ήταν οι επιρροές σας για τη συγγραφή των κειμένων της παράστασης;
Επιρροές έχω πάντα από την καθημερινότητα, από τα βιώματά μου, από το «υλικό» που δίνουν οι άνθρωποι με τη συμπεριφορά τους. Όλα τα άλλα είναι αυθορμητισμός, φαντασία, γνώση του αντικειμένου και όρεξη για να κάνω κωμωδία. Πριν ξεκινήσω τη συγγραφή ενός έργου, θέτω το θέμα πάνω στο οποίο θα ξετυλιχτεί το κουβάρι της κωμωδίας. Σε αυτό το έργο, έθεσα δύο βασικά ζητήματα. Την εξωσωματική γονιμοποίηση – υπογονιμότητα και τον σεξισμό.
Τι είναι αυτό που αποζητά το θεατρικό κοινό της Θεσσαλονίκης; Το διαθέτουν οι παραστάσεις που ανεβαίνουν στην πόλη;
Το κοινό της Θεσσαλονίκης πιστεύω αποζητά τα πάντα. Και δράμα και κωμωδία. Φυσικά υπάρχουν οι φανατικοί του κάθε είδους και φυσικά το φανατικό κοινό του κάθε θεάτρου. Νομίζω πως στην πόλη μας παρουσιάζονται κάθε χρόνο τόσο τοπικές παραγωγές όσο και Αθηναϊκές. Έχει μεγάλη ποικιλία.
Κάνοντας ένα σύντομο flashback στην έως τώρα πορεία σας, ποια στιγμή θα ξεχωρίζατε και γιατί;
Με το θέατρο έχουμε εισπράξει πολλή αγάπη. Έχουμε γεμίσει μεγάλα και μικρά θέατρα, έχουμε ταξιδέψει, έχουμε ζήσει όμορφες καταστάσεις. Στον κινηματογράφο έζησα επίσης απίστευτες συγκινητικές στιγμές. Θα σταθώ όμως στην πρεμιέρα της ταινίας μου «Έξοδος 1826» (2016 – 2017) στον κινηματογράφο Κολοσσαίον που έγινε το αδιαχώρητο και έζησα απίστευτες στιγμές, καθώς επίσης στο ανέβασμα του πρώτου μου θεατρικού έργου «Ψάρι στα χείλη» στο Θέατρο Αθήναιον, το 2011, σε σκηνοθεσία του δασκάλου μου Αχιλλέα Ψαλτόπουλου.
Πώς θα σχολιάζατε τις καταλήψεις των θεάτρων και γενικότερα τις κινητοποιήσεις στο πλαίσιο διαμαρτυρίας συναδέλφων σας κατά του Π.Δ. 85/2022, το οποίο -όπως λένε- υποβιβάζει τα πτυχία τους;
Στην Ελλάδα μας έχουν συνηθίσει -ξαφνικά και εντελώς αναίτια- να δημιουργείται από το πουθενά ένα τεράστιο πρόβλημα στην κοινωνία από νόμους, τροποποιήσεις, Π.Δ. κτλ. Νομίζω πως το συγκεκριμένο ζήτημα πρέπει να λυθεί άμεσα και να μην αποτελεί ένα ακόμη ράπισμα στον πολύπαθο καλλιτεχνικό χώρο. Οι καλλιτέχνες είναι άνθρωποι. Κάνουν Τέχνη για τον άνθρωπο και πολλές φορές αυτήν την Τέχνη την πληρώνουν πολύ ακριβά. Μην τους βάζουμε στην πλάτη άλλο ένα πρόβλημα. Με λίγα λόγια, το Π.Δ. πρέπει να ακυρωθεί!
Το metoo ξεκίνησε από τον καλλιτεχνικό χώρο και δυστυχώς ήταν αρκετές οι καταγγελίες σε βάρος ηθοποιών. Στην καριέρα σας έτυχε να γίνετε μάρτυρας κακοποιητικής συμπεριφοράς συναδέλφου σας; Πώς αντιδράσατε;
Δεν υπήρξα αυτήκοος ή αυτόπτης μάρτυρας τέτοιων καταστάσεων. Σε όλες τις δουλειές βέβαια υπάρχουν συγκρούσεις, αλλά νομίζω πως αυτές είναι σε λογικά πλαίσια. Το πρόβλημα είναι ένα. Ένας αλλοιωμένος χαρακτήρας που ξαφνικά θα αποκτήσει εξουσία. Η διαχείριση της αλαζονείας και της ίππευσης του χρυσού καλάμου είναι δύσκολο πράγμα.
Θέατρο, κινηματογράφος και τηλεόραση. Ποιά η σειρά προτίμησής σας και τι θα αλλάζατε στο καθένα ξεχωριστά;
Όλα μέρος της δουλειάς είναι. Νομίζω τη σειρά τη θέσατε σωστά. Αυτός που αγαπάει την υποκριτική Τέχνη, με αυτή τη σειρά θα τα βάλει. Θέατρο, κινηματογράφος και τηλεόραση.
