Λένα Παπαληγούρα: Δεν αρνούμαι την οικογενειακή μου ιστορία, μου λείπει αφάνταστα πατέρας μου

Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Λένα Παπαληγούρα, αυτή την εβδομάδα, μέσα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο νέο τεύχος του περιοδικού Gala και τη δημοσιογράφο Μαρία Λεμονιά.
Κι αυτό μιας και η γοητευτική ηθοποιός αναφέρθηκε στα μαθήματα που έλαβε από την οικογένεια της και διαμόρφωσαν την ταυτότητα της αλλά ενώ εκμυστηρεύτηκε τη σκέψη που της προσφέρει παρηγοριά απέναντι στις απώλειες της.
Μεγαλώσατε σε μια οικογένεια με ισχυρή δημόσια παρουσία. Πως διαμορφώσατε τη δική σας ταυτότητα;
Μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια με δημόσια παρουσία, αντιλαμβάνεσαι από νωρίς ότι το επώνυμο προηγείται πολλές φορές της προσωπικής σου ταυτότητας. Για μένα ήταν σημαντικό να ανακαλύψω ποια είμαι μέσα από τις δικές μου επιλογές, τις εμπειρίες και τη δουλειά μου,.
Δεν αρνούμαι την οικογενειακή μου ιστορία, είναι κομμάτι μου, είμαι περήφανη και την τιμώ. Αλλά πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος έχει την ευθύνη να γράψει τη δική του ιστορία.
Κοιτώντας πίσω, τι θα λέγατε ότι μάθατε από τους γονείς και τους παππούδες σας για τη δημόσια παρουσία;
Ότι δεν είναι μόνο προνόμιο, αλλά κυρίως ευθύνη. Ότι όσα λες και όσα κάνεις έχουν αντίκτυπο και ότι χρειάζεται να υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στις αρχές σου και τη συμπεριφορά σου. Από την οικογένεια μου κρατώ κυρίως την αξία της αξιοπρέπειας, της εργατικότητας και της ευθύνης απέναντι στους άλλους. Από τους παππούδες μου θυμάμαι πάνω απ’ όλα την αγάπη, τη φροντίδα και τις όμορφες στιγμές. Είμαι περήφανη για την παρακαταθήκη που άφησαν στον τόπο μας, αλλά μέσα μου υπάρχουν πρώτα και πάνω απ’ όλα ως οι παππούδες μου. Ως οι άνθρωποι που με συντρόφεψαν με την αγάπη τους, τις ιστορίες και την παρουσία τους.
Τον Παναγή Παπαληγούρα, δυστυχώς, δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω όσο θα ήθελα. Τον γνώρισα, όμως, μέσα από τις μνήμες του πατέρα μου. Από τον Γεώργιο Ράλλη κρατώ, πέρα από τις προσωπικές μας στιγμές, τη σημασία της παιδείας, της δημοκρατίας και του σεβασμού στη διαφορετική άποψη. Μέσα από την πολιτική διαδρομή του μου έδωσε ένα σημαντικό μάθημα: ότι η υπευθυνότητα, η μετριοπάθεια και η διάθεση για διάλογο είναι αξίες απαραίτητες όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και στη ζωή.
Κρατώ τις ιστορίες τους, τις συμβουλές τους, τις μυρωδιές του σπιτιού και, πάνω απ’ όλα, εκείνη τη μοναδική αίσθηση ασφάλειας που μου δημιουργούσαν. Κάποιες φορές σκέφτομαι πως, μαζί με τον πατέρα μου που μου λείπει αφάνταστα, βρίσκονται κάπου ψηλά. Μας παρατηρούν, μας προσέχουν και ίσως συζητούν οι τρεις τους, όπως έκαναν κάποτε. Είναι μια σκέψη που με παρηγορεί και με κάνει να νιώθω πως, με έναν δικό τους τρόπο, εξακολουθούν να είναι κοντά μας.





