“Σαλονίκη Μου”: Ένα ζεϊμπέκικο που υμνεί την ξενιτιά και τη Θεσσαλονίκη (video)

03/12/2020 22:40
|
THESTIVAL TEAM

Γιαννιτσά, Μόναχο, Σαλονίκη, Γερμανία. Μία διαδρομή ζωής, που οι «αποσκευές» της, είναι γεμάτες από όμορφες, στενάχωρες, ήρεμες αλλά και έντονες στιγμές, με τη μουσική όμως, να είναι μόνιμη συνοδοιπόρος, σε όλο αυτό το ταξίδι.

Για τη δική του διαδρομή ζωής, καταθέτει την ψυχή του, μέσα από το «Σαλονίκη Μου», ο Μάρκος Κωστής, που οι στίχοι και η μουσική προκαλούν συγκίνηση.

Το «Σαλονίκη Μου», είναι ένα λαϊκό ζεϊμπέκικο. Ο Μάρκος Κωστής έχει βιώσει την ξενιτιά, αφού από το 2012 είναι μετανάστης στη Γερμανία.

Εμπιστευόμενος την δισκογραφική του εταιρία JustDoItProduction, αλλά και τον παραγωγό και επιστήθιο φίλο του, Νίκο Αντωνιάδη, λίγο πριν από το δεύτερο «κύμα» της πανδημίας και του lock down, επέστρεψε για λίγες μέρες στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη, όπου «γεννήθηκε» στο στούντιο ηχογράφησης το «Σαλονίκη Μου», ενορχηστρώθηκε από τον Δημήτρη Μερντίκου, οπτικοποιήθηκε από την Κατερίνα Κινέζου και τον Νίκο Αντωνιάδη.

Γεννημένος στα Γιαννιτσά, μεγαλωμένος στο Μόναχο της Γερμανίας, ερχόμενος εκ νέου στα Γιαννιτσά για σπουδές και ζώντας στη συνέχεια για πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη όπου εμφανιζόταν σε γνωστά νυχτερινά μαγαζιά, για να βρεθεί και πάλι στη Γερμανία, μέσα από το «Σαλονίκη μου», ο Μάρκος Κωστής, κάνει ένα «οδοιπορικό» στις αναμνήσεις του αλλά και στην όμορφη Θεσσαλονίκη που τόσο του έχει λείψει, επιστρέφοντας για μία ακόμη φορά στις γειτονιές, στις πλατείες, και σε σημεία σταθμούς της πόλης, ενώ μέσα από τους στίχους του, υμνεί και σημαντικούς Θεσσαλονικείς του αθλητισμού όπως τους Μεγαλέξανδρο-Γιώργο Κούδα, Ντίνο Κούη, Βασίλη Χατζηπαναγή αλλά και της μουσικής, όπως τον Νίκο Παπάζογλου και τον Πασχάλη Τερζή, για να μοιραστεί την αγανάκτηση και τον πόνο του, που εγκατέλειψε την Ελλάδα, όπως πάρα πολλοί Έλληνες.

Το «Σαλονίκη Μου», σε μουσική και στίχους του Μάρκου Κωστή, κυκλοφορεί από την JustDoItProduction, και είναι αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες του εξωτερικού, που αναγκάστηκαν να αποχωριστούν την πατρίδα τους, αλλά ζούνε με την ελπίδα, να επιστρέψουν μόνιμα σε αυτή, και το εισιτήριο να είναι χωρίς επιστροφή.