Δημήτρης Κυρσανίδης: “Το πιο δύσκολο επίτευγμα είναι να κερδίσεις τον εαυτό σου, τα πάθη σου, τον εγωισμό σου”

Από τις γειτονιές της πόλης στην κορυφή του κόσμου!

Δημήτρης Κυρσανίδης. Ένα όνομα που σίγουρα θα μείνει στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού κι όχι μόνο. Ο άνθρωπος που κατάφερε να βγει τον Οκτώβριο, πρώτος στην επίσημη πρώτη παγκόσμια διοργάνωση παρκούρ. Και όλα αυτά, ύστερα από έναν δύσκολο τραυματισμό που είχε και τον άφησε για λίγο καιρό εκτός. Όμως στο Τόκιο ήταν εκεί, κάνοντας περήφανους τους γονείς του, τους αγαπημένους του και όλη την Ελλάδα!

Σίγουρα ο ίδιος αποτελεί πρότυπο για τα νέα παιδιά κι όχι μόνο. Σε ηλικία μόλις 12 ετών και σε γειτονιές της Θεσσαλονίκης, ξεκίνησε τα πρώτα του άλματα. Μάλιστα, οι τούμπες και τα εντυπωσιακά φλιπ στον αέρα, έγιναν η καθημερινότητά του. Για δύο συνεχόμενα χρόνια (2014 & 2015), κατέκτησε την πρώτη θέση στην παγκόσμια πρόκληση του Red Bull Art of Motion στη Σαντορίνη, ενώ μετρά αρκετές ακόμη διακρίσεις.

Ο παγκόσμιος πρωταθλητής του παρκούρ, λίγους μήνες μετά την καταξίωσή του στο Τόκιο, μίλησε στο thestival.gr για τα πρώτα του βήματα στο άθλημα, τις θυσίες που έκανε για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου, καθώς και το ενδεχόμενο να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια με την γυναίκα του, Αλεξάνδρα.

Πως και σε ποια ηλικία μπήκε μέσα σου το μικρόβιο του παρκούρ;

Το άθλημα του Παρκούρ το ανακάλυψα στην ηλικία των 12 σ’ ένα σχολείο που έπαιζα ποδόσφαιρο. Εκεί βρήκα τον Γιάννη Γιαννακίδη, ένα παιδί μεγαλύτερο από μένα που έκανε αυτό το διαφορετικό για τότε άθλημα. Ο Γιάννης έψαχνε μία ζακέτα, την οποία δε βρήκε, την βρήκα όμως εγώ, και σαν 12χρονο του είπα “χαχα τώρα μου χρωστάς”, και μου είπε «οκ τι θέλεις», εκεί άλλαξε η ζωή μου, του ζήτησα να μου μάθει Παρκούρ, κι έτσι ξεκίνησα.

Το βλέπεις ως χόμπι ή ως επάγγελμα;

Στην αρχή ξεκίνησε ως χόμπι και από το 2014 μέχρι και αυτή τη στιγμή, είναι επάγγελμά μου. Η μαγεία όμως του Παρκούρ θέλεις δε θέλεις, είναι ότι η αίσθηση της ευχαρίστησης και του χόμπι δε φεύγει ποτέ!

Ποια ήταν η πρώτη αντίδραση των δικών σου ανθρώπων στο άκουσμα της απόφασής σου να ασχοληθείς σοβαρά με το παρκούρ;

Οι γονείς μου αντέδρασαν δόξα τω Θεώ πολύ καλά, με υποστήριξαν από την αρχή, δεν με απέτρεψαν ποτέ από το να το κάνω και το μόνο που είπαν ήταν: «δώσε το τηλέφωνό μας στους φίλους σου, σε περίπτωση που γίνει κάτι να μας πάρουν τηλέφωνο». Δόξα τω Θεώ δε χρειάστηκε ποτέ αυτό το τηλεφώνημα!

Θεωρείς ότι έχει μέλλον το παρκούρ στη χώρα μας; Στηρίζει το κράτος
την ανάπτυξή του;

Θεωρώ ότι το Παρκούρ έχει τεράστιο μέλλον στην Ελλάδα! Η ανάπτυξη είναι τεράστια και ήδη με έχουν προσεγγίσει διάφοροι δήμοι, με σκοπό να δημιουργήσουν Παρκούρ Πάρκα με μελέτες και Ευρωπαϊκά πιστοποιημένα υλικά, ώστε να μπορούν όλοι να κάνουν προπόνηση και να υπάρχει περισσότερη ασφάλεια! Η πολιτεία η αλήθεια είναι ότι δεν έχει εμφανιστεί ακόμα, περιμένουμε και ελπίζουμε ότι θα έχουμε τη στήριξή της όμως.

Το άθλημά σου είναι τόσο επικίνδυνο όσο φαίνεται;

Σε καμία περίπτωση. Το άθλημά μου είναι ίσως το πρώτο άθλημα που υπήρξε ποτέ στην ιστορία του ανθρωπίνου είδους, αν σκεφτούμε τις κινήσεις και τις τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι άνθρωποι για να ξεφύγουν από τους κινδύνους, από τα άγρια ζώα ή ακόμα και για να κυνηγήσουν την τροφή τους. Όπως θα δούμε από μικρές ηλικίες, όλα τα παιδιά τείνουν στο να κάνουν άλματα από καναπέ σε καναπέ, περίεργες κινήσεις στο έδαφος κλπ, ενώ αργότερα τα παιδιά σκαρφαλώνουν στις παιδικές χαρές, περνάνε πάνω από κάγκελα αντί να κάνουν τον γύρο και όλα αυτά χωρίς καν να το έχουν δει από κάπου και χωρίς να τους το δείξει κάποιος. Το συμπέρασμα που έχω βγάλει είναι ότι είναι στη φύση μας αυτό το πράγμα, απλώς το αγνοούμε μεγαλώνοντας. Το σημείο που έχει φτάσει το άθλημα αυτή τη στιγμή είναι απλώς μια τεράστια εξέλιξη, που σίγουρα δεν αποσκοπεί στο να αποφύγεις κινδύνους ή να φτάσεις απαραίτητα γρήγορα κάπου. Η λέξη επικίνδυνο, χαρακτηρίζει ολόκληρη την κοινωνία που ζούμε.

Ένα νέο παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το παρκούρ τι πρέπει να κάνει; Θα πάει σε κάποιον σύλλογο ή θα προπονηθεί μόνο του; Πως μπορεί να ξεκινήσει;

Στα χρόνια τα δικά μου, δεν υπήρχαν γυμναστήρια ή προπονητές. Πλέον τα παιδιά μπορούν να πάνε σε κάποιο αθλητικό σωματείο όπως το δικό μας στο «Nouvelle» Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης και να μάθουν από εμάς τους ίδιους, που έχουμε φάει χρόνια στο άθλημα κι έχουμε κάνει αν όχι όλα, τότε τα περισσότερα λάθη που μπορεί να κάνεις κανείς στο άθλημα, με αποτέλεσμα να μπορούν τα παιδιά να αποφύγουν αυτόν τον δύσκολο δρόμο. Εάν δεν υπάρχει αθλητικό σωματείο, υπάρχει το Youtube στο οποίο πλέον μπορείς να μάθεις τα πάντα! Εμείς έτσι μάθαμε. Για όσους ενδιαφέρονται, στο κανάλι μου: «Dimitris DK Kyrsanidis» έχω ανεβάσει κάποια βίντεο που λέγονται «Προπονητής DK» και στην ουσία εξηγώ και δείχνω σε κάθε επεισόδιο «Τι είναι το Παρκούρ», «Πως να ξεκινήσεις Παρκούρ με ασφάλεια» και όλα τα σχετικά.

Θα μείνεις στην ιστορία ως ο πρώτος αθλητής που κέρδισε το χρυσό στην πρώτη επίσημη παγκόσμια διοργάνωση παρκούρ. Πως αισθάνεσαι γι’ αυτό;

Αισθάνομαι κάτι που δε περιγράφεται με λόγια, το να έχεις να κερδίσει το πρώτο επίσημο ΠΑΓΚΟΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ στο άθλημα σου και να γράφεις ιστορία είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Ένιωσα από την πρώτη στιγμή την σημαντικότητα του κατορθώματός μου και ένιωθα σα να πετάω…

Μίλησε μας για τις θυσίες που έκανες μέχρι να φτάσεις στην κορυφή του κόσμου.

Όλες οι θυσίες που έκανα εγώ δεν τις ένιωθα σαν θυσίες. Ήδη ο τρόπος ζωής μου ήταν 5-10 ώρες προπόνησης τη μέρα κάθε μέρα (ανάλογα τη μέρα γιατί πήγαινα και σχολείο). Αυτό σήμαινε ότι δε πήγαινα σε μαγαζιά τύπου καφετέριες, μπαρ και τέτοια, πάντα ήμουν σ’ ένα πάρκο με τους φίλους μου και κάναμε προπόνηση. Δεν ένιωσα ότι άφησα κάτι πίσω μου. Και στο σχολείο διάβαζα νορμάλ, και πέρασα και στη σχολή που ήθελα και τα έκανα όλα. Δε θα δώσω την κλασική απάντηση του «στερήθηκα φίλους, μαγαζιά και παιδικά χρόνια», όλα δόξα τω Θεώ ήταν τρόπος ζωής μου.

Μετά την κατάκτηση του χρυσού στο Τόκιο, ανέφερες χαρακτηριστικά πως αφιερώνεις τη νίκη σου στον Θεό. Ποια είναι η σχέση που έχεις μαζί Του και πως σε έχει βοηθήσει στην πορεία της ζωής σου;

Αυτή η νίκη την αφιέρωσα στον Θεό και στα των ανθρώπων, στην γυναίκα μου την Αλεξάνδρα. Η σχέση που έχω με τον Θεό είναι άριστη απ’ τη δική του μεριά και έτσι κι έτσι απ’ τη δική μου. Αυτός ήταν πάντα μαζί μου από την αρχή και η στήριξή του ήταν εμφανής αλλά και αισθητή στη πορεία της ζωής μου, αντίθετα εγώ είμαι πάρα πολλές φορές στον κόσμο μου και αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να διορθώσω. Μέσω του Θεού κατάλαβα πολλά πράγματα, ένα από αυτά ήταν πως το μεγαλύτερο και πιο δύσκολο επίτευγμα στη ζωή δεν είναι να κερδίσεις το Παγκόσμιο και τους αντιπάλους σου, το πιο δύσκολο είναι να κερδίσεις τον εαυτό σου, τα πάθη σου, τον εγωισμό σου. Έτσι στόχος ζωής για μένα είναι να καταφέρω να αποκτήσω αρετή! Ήρθαν μέρες καλές, ένδοξες, τέλειες που με έκαναν να νιώθω ότι είμαι στην κορυφή του κόσμου, ήρθαν όμως και μέρες δύσκολες, στενάχωρες που με έκαναν να νιώσω ότι δεν είμαι τίποτα, και με τη βοήθεια και των γονιών μου «κατέβηκα απ’ τα σύννεφα».

Σε στεναχωρεί η σκέψη πως θα είσαι σχετικά μεγάλος για παρκούρ, όταν το άθλημα ενταχθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Είμαι της άποψης του ότι είναι να γίνει θα γίνει, το «μεγάλος» είναι μόνο μία λέξη, μπορεί να νιώθω μεγάλος όταν έρθει η ώρα, μπορεί όμως και όχι. Δε στεναχωριέμαι για κάτι που δεν έχει έρθει καν και σίγουρα για κάτι τέτοιο που δε μπορώ να αλλάξω. Ότι είναι να γίνει, θα γίνει.

Σε ένα από τα βιντεάκια σου στα social media είδαμε την σύζυγό σου να σε πειράζει, ζητώντας σε ένα παιδί. Είσαι έτοιμος να γίνεις πατέρας;

Το νόημα της ζωής για μένα ήταν, είναι και θα είναι η δημιουργία μιας οικογένειας, οπότε ναι είμαι έτοιμος για τα πάντα. Από μικρό παιδί ήμουν συνειδητοποιημένος και ήξερα τι ήθελα στη ζωή μου, κι απ’ τη στιγμή που ο Θεός έφερε στο δρόμο μου τον άνθρωπό μου, όταν έρθει η ώρα πιστεύω θα φέρει κι ένα παιδί.

*Από την ειδική εορταστική έντυπη έκδοση του thestival.gr