Μαρία Καρχιλάκη: “Γύρισε ο στρατιώτης και με σημάδεψε με τον σιγαστήρα, εκεί θέλει ψυχραιμία”

Η Μαρία Καρχιλάκη μοιράζεται εμπειρίες από την πολυετή πορεία της στο ρεπορτάζ, καλύπτοντας σημαντικά ιστορικά γεγονότα, όπως οι πόλεμοι στην πρώην Γιουγκοσλαβία και η Παλαιστινιακή Ιντιφάντα.

Η δημοσιογράφος μιλά στην εκπομπή “Super Κατερίνα” και αναφέρεται στην ψυχραιμία που απαιτεί το επάγγελμα του πολεμικού ανταποκριτή, στην ισορροπία μεταξύ της απαιτητικής καριέρας και της μητρότητας, καθώς και στην υποτίμηση που έχει βιώσει ως γυναίκα στον εργασιακό της χώρο.

«Η πρώτη μου φορά σε πόλεμο, δεν ήταν όπως αυτό που βλέπετε σήμερα. Ήταν η Παλαιστινιακή Ιντιφάντα, όμως δεν ήταν απλώς πέτρες, όπως συνηθίζαμε και λέμε τότε, υπήρχε έτσι μια πάρα πολύ μεγάλη ένταση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Και μετά από αυτό, ήταν αρχές δεκαετίας ’90, ακολούθησε η Βοσνία, δηλαδή οι πόλεμοι στην πρώην Γιουγκοσλαβία, διαφορετικοί πόλεμοι από αυτούς της τρομερής τεχνολογίας της σημερινής. Όμως ένας πόλεμος είναι πάντα πόλεμος», αφηγείται η Μαρία Καρχιλάκη.

«Κινδύνευσα κάποιες φορές που δεν τις κατάλαβα, μία που ζορίστηκα πολύ, αλλά εντάξει αυτά είναι μέσα στο επάγγελμα. Σε έναν πόλεμο δεν κινδυνεύεις εύκολα, με ποια έννοια: δεν κάνεις παράτολμα πράγματα, κινδυνεύεις ξέρεις, σε κάποιες ρωγμές της στιγμής, δηλαδή θα γυρίσει μια στιγμή, γιατί είναι ένας στρατιώτης ενοχλημένος από κάτι, το όπλο απέναντί σου. Ε ναι, μας έχει τύχει να μας σημαδεύουν με το σιγαστήρα. Δεν συνέβη τίποτα. Εκεί θέλει ψυχραιμία», παραδέχεται χαρακτηριστικά.

«Ήταν απόλυτα συνειδητή επιλογή ότι θέλω να έχω ένα παιδάκι και είχα φροντίσει να έχω ένα ολόκληρο σύστημα στο οποίο είχα πάρα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη, που θα μπορούσε να με βοηθήσει. Αυτό ήταν οι γονείς μου, ήταν οι συγγενείς μου και ήταν και η κυρία η οποία έμενε μαζί μας. Υπάρχει μια παρανόηση ότι επειδή με έβλεπαν πολύ στον πόλεμο, ότι ήμουν συνέχεια σε έναν πόλεμο. Δεν ήμουνα. Τον περισσότερο καιρό ήμουν εδώ», εξομολογήθηκε η Μαρία Καρχιλάκη.