Μαρίνα Καλογήρου: Είμαι αναγκασμένη να πιστεύω στον Θεό γιατί έχω γίνει μάρτυρας θαυμάτων με τα μάτια μου

Η Μαρίνα Καλογήρου βρέθηκε καλεσμένη του Γρηγόρη Αρναούτογλου το βράδυ της Τρίτης 31 Μαρτίου στο «The 2Night Show» και μίλησε για τις συνεχείς μετακινήσεις, τη μητρότητα και τη σχέση της με τον εαυτό της.

Η ηθοποιός παραδέχθηκε πως νιώθει αληθινά καλά μόνο πάνω στη σκηνή, ενώ μακριά από αυτήν δυσκολεύεται να βρει το νόημα. «Γεννήθηκα στο Φάληρο κι έχω αλλάξει πάρα πολλά σπίτια. Δεν ξέρω γιατί. Στην αρχή το έκαναν οι γονείς μου. Έχω αλλάξει 23 σπίτια, έχω αυτό το στοιχείο του τυχοδιώκτη. Προφανώς πίστευα πως αν κάνω μια εξωτερική αλλαγή, θα με βοηθούσε σε κάτι που δεν πήγαινε καλά εσωτερικά. Μάλλον λάθος σκεφτόμουν», είπε χαρακτηριστικά.

Στην ίδια συνέντευξη αναφέρθηκε και στον 17χρονο σήμερα γιο της, αποκαλύπτοντας ότι έζησαν για ενάμιση χρόνο στη Χαλκιδική. «Πήρα τον γιο μου και πήγαμε στην Χαλκιδική για ενάμιση χρόνο μέχρι να τελειώσει το δημοτικό σε ένα ιδιωτικό σχολείο με καινοτόμες μεθοδολογίες. Ο γιος μου είναι πλέον 17 ετών. Οταν φύγαμε από τη Χαλκιδική πήγαμε στα Χανιά για ενάμιση χρόνο», αποκάλυψε η Μαρίνα Καλογήρου.

Και πρόσθεσε: «Δεν έχω κάποια θεωρία για τη ζωή, όσο μεγαλώνω έχω λιγότερες απόψεις, καθένας βιώνει τα πράγματα διαφορετικά. Έχω πάψει να έχω άποψη. Ο λόγος που δυσκολεύομαι να έρθω στη συνέντευξη είναι επειδή θα ήθελα να απαντήσω σε όλα “δεν ξέρω”. Μπορώ να οδηγήσω, όχι σε συνέντευξη».

Σε άλλο σημείο, η Μαρίνα Καλογήρου αναφέρθηκε στα εφηβικά της χρόνια και στην πρώτη επαφή με το σινεμά. «Ήθελα να γίνω ηθοποιός από 7 ετών. Την πρώτη φορά που πήγα σινεμά είδα την ταινία “Το δέντρο που πληγώναμε» του Δήμου Αβδελιώδη, ήμουν 11-12 ετών. Δεν ήμουν καθόλου ρομαντική μέχρι τα 16, ήμουν αγοροκόριτσο, έπαιζα ποδόσφαιρο με τ’ αγόρια και δεν έκανα παρέα με τα κορίτσια. Ήμουν άγρια και θυμωμένη», υπογράμμισε.

Επιπλέον, η γνωστή πρωταγωνίστρια δήλωσε πως «Πιστεύω πολύ. Η σχέση μου με τον Θεό είναι αναγκαστική. Είμαι αναγκασμένη να πιστεύω, γιατί έχω γίνει μάρτυρας πολλών θαυμάτων με τα μάτια μου, με τα αυτιά μου, με τις αισθήσεις μου, με τον νου μου. Δεν γίνεται εγώ να μην πιστεύω. Όταν έχεις τέτοια βιώματα και σου συμβαίνει αυτή η σύνδεση και βιώνεις όλο αυτό που βρίσκεται πέρα από εσένα και μέσα σε εσένα, πολύ βαθιά, δε γίνεται να μην πιστεύεις. Δεν είναι θέμα επιλογής, πια. Πηγαίνω πάρα πολύ στην εκκλησία, μεταλαμβάνω όσο πιο συχνά μπορώ, πηγαίνω σε αγρυπνίες. Κλαίω πάρα πολύ».

Συμπλήρωσε, μάλιστα, ότι «Όταν έπαιξα στη σειρά για τον Άγιο Παΐσιο, γινόταν το θαύμα μπροστά στα μάτια μου, με τον Προκόπη Αγαθοκλέους. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Ούτε αυτός ξέρει πώς το κάνει».