Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: Αφήνουμε τη δυστυχία του κόσμου έξω από την πόρτα μας, για να μπορέσουμε να υπάρξουμε στη δική μας ζωή

Με αφορμή τη νέα κινηματογραφική ταινία, στην οποία και πρωταγωνιστεί, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης έδωσε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο ένθετο Real life και τη δημοσιογράφο

Μάλιστα, μεταξύ άλλων, ο δημοφιλής ηθοποιός και σκηνοθέτης μίλησε για όλα όσα μας ζορίζουν πια να αντιμετωπίζουμε κατάματα σαν κοινωνία σε συνδυασμό με το ζήτημα του μεταναστευτικού.

Ειδικότερα, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης επισημαίνει αρχικά πως “το “I was a stranger” αισθάνομαι ότι είναι μια δύσκολη ταινία για να πάρεις την απόφαση να τη δεις, καθώς και εμείς που ζήσαμε αυτά τα φαινόμενα πριν από μια δεκαετία, ίσως προσπαθούμε τώρα, που είναι σε ύφεση, να τα αφήσουμε πίσω μας. Δεν είναι εύκολο για έναν άνθρωπο μέσα στο ζόρι της σημερινής πραγματικότητας να πει το βράδυ “ας πάω να δω μια ταινία για να θυμηθώ πράγματα που μπορεί να μου μαυρίσουν την ψυχή”. Αλλά η επαφή με τα έργα τέχνης – ακόμα και όταν αυτά είναι δύσκολα ή έχουν ένα βαρύ θέμα – έχει να μας δώσει κάτι βαθύ”.

“Στην ουσία αυτό που κερδίζει ο θεατής είναι να ευαισθητοποιήσει λίγο την ψυχή του. Και αυτό το έχουμε όλοι ανάγκη, κάνει σε όλους καλό, να θερμάνει το μέσα μας, να θερμάνει το βλέμμα μας. Από την εταιρεία διανομής μού είπαν ότι πολλοί αιθουσάρχες θέλουν να την κρατήσουν στις αίθουσες και για τις επόμενες εβδομάδες, γιατί βλέπουν τις αντιδράσεις των ανθρώπων που βγαίνουν από το σινεμά. Μπορεί να δυσκολευτείς να πας, αλλά βγαίνοντας θα πεις “καλά έκανα που πήγα”.

Το μεταναστευτικό παραμένει πολιτικό debate;

Έχω συνομιλήσει με ανθρώπους όλων των ιδεολογιών, ανθρώπους ανοιχτούς και φιλελεύθερους, συντηρητικούς και πιο κλειστούς και φοβικούς. Αντιλαμβάνομαι ότι κάθε θέση μπορεί να περιέχει μια σχολή σκέψης. Δεν θεωρώ ότι ένα τέτοιο ζήτημα είναι τόσο απλό, ώστε να απαντηθεί εύκολα και επιπόλαια. Όμως, το να μπορείς να κρατάς πάντα την ανθρωπιά σου και ένα ζεστό βλέμμα πάνω στους ανθρώπους και στη διαφορετική μοίρα τους, που είναι πολύ πιο άδικη και σκληρή από τη δική σου, είναι πιο ουσιαστικό. Το να μπορείς να ‘σαι άνθρωπος είναι κάτι που αν το χάσεις, δεν θα αξίζει η ίδια η ζωή.

Η καθημερινότητα έχει την τάση να μας κάνει λίγο πιο σκληρόπετσους. Αφήνουμε τη δυστυχία του κόσμου ενστικτωδώς λίγο έξω από την πόρτα μας, για να μπορέσουμε να υπάρξουμε στη δική μας ζωή. Το καταλαβαίνω ως λειτουργία, αλλά κάθε τόσο πρέπει να ερχόμαστε σε επαφή με την πραγματική συνθήκη του κόσμου, για να μπορέσουμε να ευαισθητοποιηθούμε ξανά.