Θεσσαλονίκη: “Όχι” από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στην ονοματοδοσία πάρκου σε “Γιάννης Μπουτάρης”

Την έντονη αντίθεσή της με την απόφαση του Δήμου Θεσσαλονίκης για την ονοματοδοσία πάρκου με το όνομα του Γιάννη Μπουτάρη εκφράζει Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος.

Όπως σημειώνει η ΠΟΕ, “η θέση της Π.Ο.Ε. δεν είναι τυχαία, αλλά εδράζεται στις κατά καιρούς δημόσιες τοποθετήσεις του εκλιπόντος, οι οποίες έθιξαν βάναυσα την ιστορική μνήμη και την αξιοπρέπεια του Ποντιακού Ελληνισμού, αμφισβητώντας την ίδια τη Γενοκτονία των προγόνων μας”.

“Η αποδοχή μιας τέτοιας τιμής σε πρόσωπα που πλήγωσαν τα εθνικά αισθήματα των Ποντίων, μας βρίσκει απέναντι. Καλούμε την διοίκηση του Δήμου να σεβαστεί την ιστορική αλήθεια και το αίσθημα των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων της Μητροπολιτικής περιοχής Θεσσαλονίκης”, τονίζει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή της η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος. Μάλιστα απέστειλε επιστολή προς τον δήμαρχο της πόλης, Στέλιο Αγγελούδη αλλά και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης ζητώντας να μην υλοποιηθεί η απόφαση για την ονοματοδοσία.

Η επιστολή της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ

Θεσσαλονίκη, 30/ 4/ 2026

Αρ.Πρ.:13795

Προς: Τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Στέλιο Αγγελούδη

-Πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης κ.Σπύρο Βούγια

ΘΕΜΑ: Η ιστορική μνήμη δεν παραγράφεται – Κατηγορηματική αντίθεση στην πρόταση ονοματοδοσίας πάρκου σε Γιάννης Μπουτάρης.

Παρακαλούμε να τεθεί υπόψη του Δημοτικού Συμβουλίου στην συνεδρίαση που θα λάβει χώρα, σήμερα Πέμπτη 30 Απριλίου 2026.

Αξιότιμοι κύριοι,

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την κατηγορηματική, σαφή και αδιαπραγμάτευτη αντίθεσή της στην πρόταση ονοματοδοσίας δημοτικού χώρου προς τιμήν του εκλιπόντος Γιάννη Μπουτάρη.

Η θέση μας δεν είναι πολιτική. Είναι βαθιά ιστορική, εθνική και ηθική. Εδράζεται στη συλλογική μνήμη, στον πόνο και στην ευθύνη απέναντι στους προγόνους μας που εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Σεβόμαστε την μνήμη κάθε ανθρώπου. Ωστόσο, ο δημόσιος βίος και οι πράξεις ενός αιρετού δεν μπορούν να αποσπαστούν από την κρίση της κοινωνίας. Για τον ποντιακό ελληνισμό, η θητεία του συγκεκριμένου προσώπου δεν αποτελεί απλώς μια περίοδο διοίκησης, αλλά μια ανοιχτή και βαθιά προσβολή της ιστορικής μας μνήμης.

Δεν μπορεί να λησμονηθεί η άρνησή του να παραχωρήσει την Πλατεία Αγίας Σοφίας για την καθιερωμένη εκδήλωση μνήμης της 19ης Μαΐου. Η απόφαση αυτή δεν ήταν ουδέτερη. Ήταν μια πράξη με έντονο συμβολικό φορτίο, η οποία υποτίμησε τον πόνο των προσφυγικών οικογενειών και προσέβαλε τη μνήμη των 353.000 γενοκτονημένων προγόνων μας.

Ακόμη πιο σοβαρές και βαθιά προσβλητικές υπήρξαν δημόσιες τοποθετήσεις του αναφορικά με το πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ. Η δήλωσή του ότι «δεν τον ενδιαφέρει αν ο Κεμάλ ήταν φονιάς ή όχι», καθώς και η αναφορά του ότι πρόκειται για «ηγέτη εξαιρετικού μεγέθους», δεν αποτελούν απλώς προσωπικές απόψεις, αλλά θέσεις που θίγουν ευθέως τη μνήμη ενός λαού που υπέστη διωγμούς, σφαγές και ξεριζωμό.

Ιδιαίτερη αγανάκτηση προκαλεί η προσπάθεια σχετικοποίησης της ιστορικής πραγματικότητας μέσω της διατύπωσης ότι «έχουμε δημιουργήσει έναν μύθο για τον Κεμάλ». Για εμάς, δεν πρόκειται για μύθο. Πρόκειται για ιστορική εμπειρία, τεκμηριωμένη και βιωμένη από γενιά σε γενιά.

Το 2006, ο Γιάννης Μπουτάρης πρότεινε τη μετονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου (πλησίον της υποτιθέμενης οικίας του Κεμάλ) σε «οδό Κεμάλ Ατατούρκ», μια πρόταση που αποτυπώνει με σαφήνεια την αντίληψη και τη στάση του απέναντι σε πρόσωπα και γεγονότα με βαρύ ιστορικό φορτίο για τον ελληνισμό.

Παράλληλα, η λογική ότι η ιστορική μνήμη μπορεί να παραμερίζεται στο όνομα της τουριστικής ανάπτυξης ή της προσέλκυσης επισκεπτών, καθώς και η προώθηση της ιδέας ότι τέτοιες προσεγγίσεις «αμβλύνουν τις εντάσεις», συνιστούν επικίνδυνη υποβάθμιση της ιστορικής αλήθειας και προσβάλλουν βαθιά τη συλλογική μας ταυτότητα.

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι μια ουδέτερη πόλη. Είναι η πόλη των προσφύγων, των ξεριζωμένων, της μνήμης. Και η μνήμη αυτή δεν μπορεί να τίθεται υπό διαπραγμάτευση, ούτε να εξισώνεται στο πλαίσιο μιας αμφίσημης «ιστορικής ουδετερότητας».

Η ονοματοδοσία ενός δημόσιου χώρου αποτελεί πράξη ύψιστου συμβολισμού. Δεν είναι μια απλή διοικητική απόφαση. Είναι δημόσια τιμή. Και η δημόσια τιμή προϋποθέτει σεβασμό — όχι τραυματισμό — της ιστορικής συνείδησης των πολιτών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, καλούμε το Δημοτικό Συμβούλιο να αναλογιστεί το ηθικό βάρος της απόφασης και να μην προχωρήσει σε μια επιλογή που θα αποτελέσει πηγή διχασμού και βαθιάς προσβολής για χιλιάδες συμπολίτες μας.

Η ιστορική μνήμη δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Δεν συμψηφίζεται.

Δεν παραγράφεται.

Με εκτίμηση

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος Γεώργιος Βαρυθυμιάδης

Η Γενική Γραμματέας Αθηνά Σωτηριάδου