Μαύρη επέτειος: “Έτσι έζησα την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο”

Η Ευδοκία Χατζηπιέρα ήταν 17 ετών όταν στις 20 Ιουλίου 1974 ήχησαν οι σειρήνες στην Αμμόχωστο όταν οι Τούρκοι άρχισαν την επιχείρηση «Αττίλας» στο νησί και περιγράφει στο thestival τα όσα έζησε

Το ημερολόγιο έγραφε 20 Ιουλίου 1974 όταν οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν την επιχείρηση Αττίλας εισβάλλοντας στην Κύπρο.

«Ήμουν σπίτι με την οικογένεια μου κι ακούσαμε τις σειρήνες, καλούσαν τους φαντάρους να παρουσιαστούν και φυσικά ακούσαμε από το ραδιόφωνο ότι εισέβαλαν οι Τούρκοι στο νησί». Η Ευδοκία Χατζηπιέρα που ήταν τότε 17 ετών και ζούσε στην Αμμόχωστο ανακαλεί με ευκολία από τη μνήμη της εκείνη την πρώτη ημέρα του «Αττίλα» -και την περιγράφει στο thestival.gr– που έμελλε να αλλάξει για πάντα τη ζωή της όπως και χιλιάδων άλλων Κύπριων αλλά και ολόκληρου του ελληνισμού που ακρωτηριάστηκε χάνοντας ένα μεγάλο τμήμα της Κύπρου.

Πενήντα χρόνια μετά από εκείνη την μαύρη ημέρα, η κ. Χατζηπιέρα που εδώ και χρόνια ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη δεν θα ξεχάσει ποτέ τα όσα έζησε εκείνη την περίοδο, ούτε φυσικά την αγαπημένη της Αμμόχωστο όπου έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της.

Η 17χρονη τότε Ευδοκία Χατζηπιέρα μόλις είχε τελειώσει το Λύκειο και αντιλαμβανόταν πλήρως το τεταμένο κλίμα που επικρατούσε στη Μεγαλόνησο καθώς της εισβολής είχε προηγηθεί το πραξικόπημα που είχε διαταχθεί από τη χούντα των Αθηνών του Ιωαννίδη και έγινε η ανατροπή του πρόεδρου Μακάριου.

«Η κατάσταση ήταν δύσκολη, έπρεπε να πηγαίνουμε νωρίς στο σπίτι, δεν βγαίναμε από το σπίτι κλπ. Είχαμε ένα πενθήμερο από τις 15 έως τις 20 Ιουλίου μεγάλης ανησυχίας», είπε στο thestival.gr η κ. Χατζηπιέρα προσθέτοντας: «Ο γαμπρός μου δούλευε κοντά στο λιμάνι μας είχε πει ότι οι Τούρκοι από τις 15 Ιουλίου δεν είχαν πάει να δουλέψουν στο λιμάνι κι έτσι είχαμε καταλάβει ότι κάτι θα γίνει, κάτι ετοιμάζεται μετά το πραξικόπημα».

Με ένα τρανζιστοράκι κολλημένο στο αυτί της, η κ. Χατζηπιέρα ακούει τα νέα της εισβολής των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων και τα πολεμικά ανακοινωθέντα.

Σύντομα, οι Τούρκοι άρχισαν να βομβαρδίζουν την Αμμόχωστο και σύντομα η ίδια, η οικογένεια της αλλά και άλλοι κάτοικοι της περιοχής έσπευσαν να κρυφτούν στο υπόγειο μιας νεοανεγειρόμενης οικοδομής.

«Απέναντι από το σπίτι μας χτιζόταν μια πολυκατοικία και οι γονείς μας και άλλα γείτονες θεώρησαν ότι αν πηγαίναμε στο υπόγειο θα ήμασταν πιο ασφαλείς. Και είχαμε πάει εκεί», είπε.

Οι κάτοικοι της συγκεκριμένης γειτονιάς της Αμμοχώστου, «μικροί, μεγάλοι, μωρά, γέροι» μετέτρεψαν το υπόγειο σε καταφύγιο τοποθετώντας χαρτόνια και άλλα υλικά προκειμένου να βελτιώσουν κάπως τις συνθήκες καθώς περνούσαν πολλές ώρες σε αυτό ενώ σε αυτό το υπόγειο διανυκτερεύαν και τα βράδια.

«Την πρώτη εισβολή την περάσαμε σε αυτό το υπόγειο», είπε χαρακτηριστικά η κ. Χατζηπιέρα με τους Τούρκους να βομβαρδίζουν την Αμμόχωστος.

Όπως αναφέρει, η πρώτη φορά όμως που «πραγματικά κατατρόμαξα, ήταν όταν μπήκε στο υπόγειο ένας με στολή παραλλαγής» θεωρώντας προφανώς ότι ήταν κάποιος Τούρκος στρατιώτης. Τελικά όμως ήταν ένας άοπλος ειρηνευτικής δύναμης που προσπάθησε και ο ίδιος να σωθεί από τους βομβαρδισμούς και βρήκε καταφύγιο στο υπόγειο.

Η ψυχραιμία της έφηβης τότε Ευδοκίας Χατζηπιέρα στους βομβαρδισμούς οφειλόταν στην εκπαίδευση στο σχολείο. «Τώρα τα παιδιά στα σχολεία τα εκπαιδεύουν για τους σεισμούς εμάς τότε στην Κύπρο -γιατί πάντα είχαμε επεισόδια- μας εκπαίδευαν να τρέχουμε στα χαρακώματα για να σωθούμε. Ακόμα και τα τζάμια στα σχολεία μας είχαν κολλημένες ταινίες προκειμένου αν γίνουν βομβαρδισμοί να μην μας τραυματίσουν. Πάντα είχαμε ειρηνευτικές δυνάμεις. Μεγαλώσαμε με το φόβο ότι κάποια στιγμή θα είχαμε ένα γεγονός με τους Τούρκους», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μέσα σε τρεις ημέρες οι Τούρκοι κατέλαβαν το 3% από το βόρειο κομμάτι του νησιού καταλαμβάνοντας την Κερύνεια και την περιοχή γύρω από την πόλη. Στις 23 Ιουλίου γίνεται εκεχειρία και στη συνέχεια ακολούθησαν διαπραγματεύσεις στη Γενεύη μεταξύ των εμπλεκομένων χωρών. Με τους Τούρκους να ζητούν ομοσπονδιακή λύση, ανταλλαγή πληθυσμών και το 34% των εδαφών οι συνομιλίες κατέρρευσαν στις 14 Αυγούστου και μετά από μία ώρα η Τουρκία ξεκίνησε την δεύτερη στρατιωτική επιχείρηση με την ονομασία «Αττίλας ΙΙ» όπου σε τρεις ημέρες κατέλαβε το 36,2% των εδαφών της Κύπρου και εκτόπισε 120.000 Ελληνοκύπριους.

Στα εδάφη που κατέλαβαν οι Τούρκοι ήταν και η Αμμόχωστος και η κ. Χατζηπιέρα όπως και χιλιάδες άλλοι έφυγαν από τα σπίτια τους μια για πάντα.

Το σπίτι της, το αγαπημένο της σχολείο, οι δρόμοι που έτρεχε και έπαιζε, οι καφετέριες που έπινε το αναψυκτικό και τον καφέ της έγιναν ένα μακρινό όνειρο.

Στο σπίτι της εγκαταστάθηκαν έποικοι Τούρκοι και όταν το 2003 άνοιξαν για πρώτη φορά τα συρματοπλέγματα, η κ. Χατζηπιέρα έτρεξε να δει την αγαπημένη της Αμμόχωστο. Αλίμονο όμως τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Η πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε ως παιδί δεν ήταν πια ίδια.
Επισκέφτηκε το σπίτι της και ο Τουρκοκύπριος ένοικός του της είπε «αν είναι κάτι δικό σου μπορείς να το πάρεις». «Το σπίτι είναι δικό μου» του απάντησε η κ. Χατζηπιέρα και ο Τουρκοκύπριος έχασε τη γαλήνια όψη του.

Μετά από 50 χρόνια η πληγή της κατεχόμενης Κύπρου είναι ορθάνοιχτη. Η εκκωφαντική σιωπή της διεθνούς κοινότητας για την επίλυση του Κυπριακού φαντάζει όνειρο θερινής νυχτός.

Σήμερα, 50 χρόνια από την εισβολή ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν ετοιμάζεται να συμμετάσχει σε φιέστα στα κατεχόμενα όπου θα γίνουν παρελάσεις με την συμμετοχή 50 πλοίων και μαχητικών F-16, ενώ η τουρκική εθνοσυνέλευση ζητά τη διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Στην Κύπρο, όμως, θα βρίσκεται και πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης για να παραστεί στις εκδηλώσεις μνήμης.