Ανατριχίλα με την εξομολόγηση του συζύγου της Αθηνάς που σκοτώθηκε στα Τέμπη – “Έλεγα γιατί αυτήν και όχι εμένα”

Συγκλονίζει με τα όσα γράφει ο σύζυγος της Αθηνάς Κατσαρά από την Κατερίνη που σκοτώθηκε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών πριν από έναν χρόνο.

Ο Νίκος Ζήσης, με μία μακροσκελή ανάρτηση περιγράφει αναλυτικά τις φρικιαστικές στιγμές που βίωσε ο ίδιος -καθώς ήταν και αυτός επιβάτης της μοιραίας αμαξοστοιχίας στα Τέμπη- αλλά και την αντίδρασή του όταν του ανακοίνωσαν ότι η Αθηνά του δεν ζει πια.

“Κάθε νοσηλεύτρια-της που περνούσε τους ρωτούσα, η Αθηνά Κατσάρα έφτασε; Δεν απαντούσαν, δεν ήξεραν, μου έλεγαν μονάχα κάνε υπομονή , ράμματα πάνω ράμματα κάτω, ακούνητος αλλά δεν ένιωθα εκείνη την ώρα , περίμενα μόνο να μου πουν ότι βρέθηκε το όνομα της στην λίστα, και ας ήταν και στην ΜΕΘ, μάταια όμως“, γράφει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

“Με το που μπήκε η αδερφή μου μέσα στο δωμάτιο απομόνωσης που βρισκόμουν και με κοίταξε στα μάτια, την ρωτώ: <<έφυγε , πες μου έφυγε >> και κατέβασε το κεφάλι και άρχισε να κλαίει, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί, έλεγα γιατί την Αθηνούλα και όχι εμένα , η γιατί όχι και τους δυο μαζί“, προσθέτει στην σοκαριστική του εξομολόγηση.

“Το μισό σπίτι μας είναι στα κοιμητήρια , και το μισό μας σπίτι είναι κοιμητήριο“, καταλήγει ο Νίκος Ζήσης.

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

“Και κάπου εδώ , νιώθω έτοιμος να σας πω τι έζησα εκείνο το καταραμένο βράδυ , εκείνο το βράδυ που θα με στοιχειώνει μέχρι να κλείσω και γω τα μάτια μου … Περίπου στις 23:15 ήμασταν στο κυλικείο του τρένου και πήραμε από ένα τοστ … γυρίσαμε στο βαγόνι μας , στις θέσεις μας (25-27 3ο βαγόνι ) και τρώγαμε , λέω την Αθηνούλα μου , θα πάω WC και γυρίζει και μου λέει τελείωσε το τοστ και μετά πάνε (λες και γνώριζε τι θα γινόταν ) δεν πέρασαν 30 δευτερα , σβήνουν τα φώτα μου σφίγγει το αριστερό μου χέρι και λέει : Νίκο τον Χρήστο μας … (λες και ήξερε ποιος θα μείνει πίσω ) και όλα ξαφνικά μαύρα , ένα δυνατό μπαμ και ξαφνικά βρίσκομαι καρφωμένος σε μια λαμαρίνα … Τσιμπιέμαι να καταλάβω αν είναι εφιάλτης η πραγματικότητα , ουρλιαχτά και φωνές να λένε καιγόμαστε και άλλες φωνές να λένε φύγετε μακρυά θα γίνει έκρηξη , ξαφνικά σειρήνες που ηχούν ακόμα και σήμερα στα αυτιά μου , σειρήνες από παντού … εγώ αντιμέτωπος με μια κοπέλα διαγώνια αριστερά μου στα 10 μέτρα εγκλωβισμένη πίσω ή πάνω σε ένα δέντρο περικυκλωμένη από την φωτιά να μου ζητάει βοήθεια μόλις άκουσε να φωνάζω και να λέω : <<Αθηνά , Αθηνά που είσαι ;;; >> , την κοπέλα που μου ζητούσε βοήθεια την έλεγα συγνώμη δεν μπορώ να σε βοηθήσω και άρχισα να σκουπίζομαι γιατί το κεφάλι μου αιμορραγούσε , άρχισα να καταλαβαίνω ότι χάνω πολύ αίμα , οι φωνές όσο περνούσε η ώρα λιγόστευαν , ένα κλαδί που καιγόταν πέφτει πάνω στον αριστερό μου ώμο, και καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να κουνηθώ , λέω μανούλα μου γιατί να καώ ζωντανός , σηκώνομαι από την λαμαρίνα που ήταν καρφωμένη πάνω μου με όση δύναμη είχα και κάνω 5-6 βήματα και πέφτω με τα μουτρα στο χωράφι για να ξεφύγω από την φωτιά , με βρίσκει ένα παλικάρι που είχε κατέβει για καλή μου τύχη από την κάτω μεριά εκεί που βρισκόμουν και προσπαθεί να με καθοδηγήσει σε ένα ασφαλής σημείο , δεν θυμάμαι το όνομα του για να το αναφέρω και του ζητάω συγνώμη γι αυτό … φτάνω σε ένα σημείο όπου είναι 3-4 επιβάτες από το 5ο βαγόνι , κρύωνα , είχα χάσει αρκετό αίμα , μια κοπέλα μου δίνει το κασκόλ της , φτάνει ο Αστυνομικός Γεώργιος Μαυριδακης , με δίνει τις πρώτες βοήθειες , βγάζει την στολή του και με σκεπάζει καθως παράλληλα προσπαθούσε να με καθησυχάσει ,έβλεπα ασθενοφόρα και έλεγα ας πάνε στα πρώτα βαγόνια που είναι και η Αθηνούλα , μετά από λίγο φτάνω στο σημείο να του πω ότι δεν αντέχω άλλο και ότι νιώθω ότι θα φύγω από την ζωή , ενημερώνει και έρχεται κατευθείαν ασθενοφόρο , μέσα στο ασθενοφόρο ακούω τον γιατρό να λέει στο οδηγό : μιλάμε για πολυτραυματια – πολυκαταγματια πιάσε λωρίδα έκτακτης ανάγκης(ΛΕΑ) και φύγε , τον ρώτησα αν θα ζήσω και μου απάντησε : κάνε υπομονή όλα καλά θα πάνε …. Όσο ήμουν στο ασθενοφόρο μέσα σκεφτόμουν τι κακό μας βρήκε , σκεφτόμουν ότι μπορεί και η Αθηνούλα να ήταν σε ένα ασθενοφόρο μέσα αλλά παράλληλα μήπως ήταν εγκλωβισμένη και δεν μπορούσε να βγει , μόνο στο κακό φοβόταν να πάει το μυαλό … Φτάνουμε στο Πανεπιστημιακό με κατεβάζουν με το φορείο και άκουγα μόνο συγγενείς να λένε ποιος είναι αυτός , πως το λένε το παιδί … Μέσα μια σειρά με φορεία , οι νοσηλευτές φαινόταν ότι ήταν τρομοκρατημένοι , εκεί κατάλαβα πραγματικά το τι είχε συμβεί και τι θα ακολουθούσε … κάθε νοσηλεύτρια-της που περνούσε τους ρωτούσα , η Αθηνά Κατσάρα έφτασε ; Δεν απαντούσαν , δεν ήξεραν , μου ελεγαν μονάχα κάνε υπομονή , ράμματα πάνω ράμματα κάτω , ακούνητος αλλά δεν ένιωθα εκείνη την ώρα , περιμενα μόνο να μου πουν ότι βρέθηκε το όνομα της στην λίστα , και ας ήταν και στην ΜΕΘ , μάταια όμως … μόλις μπήκα για αξονική άρχισα να κλαίω δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί να έχει συμβεί κάτι κακό στην Αθηνούλα μου , ήρθε ο γιατρός μου λέει όλα καλά θα πάνε κάνε υπομονή … απ έξω να ακούγονται φωνές από μάνες , συγγενείς να κλαίνε … εκεί τα έχασα πραγματικά … αλλά η ελπίδα κρατούσε ακόμη μέσα μου , ξημέρωσε ξεκίνησαν οι γιατροί να μπαίνουν ένας ένας , έλεγα πείτε αν βρέθηκε , δεν ήξεραν τίποτα , εκεί άρχισε και το μυαλό όμως να υπολειτουργεί , έβλεπα καπνούς μέσα στο δωμάτιο , άκουγα φωνές και ουρλιαχτά , ζητούσα από τον πατέρα μου : <<φερε μου την μάνα μου ή την Αθηνούλα μου , λες και ηξερα ότι ήταν μαζί >> , εσκυβε το κεφάλι και μου έλεγε θα βρεθεί θα το δεις , μου έδινε ελπίδες , χτυπάει το κινητό μου , ήταν η κυρία Θωμαη που δούλευε στο Πανεπιστημιακό και μου λέει : <<Νικο βρέθηκε η Αθηνούλα σου >> , ενω δεν μπορούσα να κουνηθώ νόμιζα ότι θα περπατούσα από την χαρά μου , παίρνω τηλέφωνο την πεθερά μου και την λέω την βρήκαν , ξανά χτυπά το κινητό μου και μου λένε : <<δεν ήταν η Αθηνά έγινε κάποιο λάθος >> , εκεί πάγωσα , εκεί άρχισα να βάζω το μυαλό μου στο κακό , συνέχιζαν να μπαίνουν νοσηλευτές και να μου λένε θα βρεθεί να είσαι σίγουρος , μόλις μπήκε η ψυχολόγος , είπα , κάτι μου ετοιμάζουν , δεν μπορεί να είναι αλήθεια , αλλά πράγματι μέχρι εκείνη την ώρα δεν ήξεραν κάτι απλά επειδή συνέχιζα να βλέπω καπνούς και να ακούω σειρήνες γι αυτό είχε έρθει …. Όμως ξημέρωσε η μέρα που έπρεπε να μου πουν την αλήθεια , ήρθε η ψυχολόγος και άφησε την αδερφή μου ν έρθει να μου το πει , με το που μπήκε η αδερφή μου μέσα στο δωμάτιο απομόνωσης που βρισκόμουν και με κοίταξε στα μάτια , την ρωτώ : <<έφυγε , πες μου έφυγε >> και κατέβασε το κεφάλι και άρχισε να κλαίει , ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί , έλεγα γιατί την Αθηνούλα και όχι εμένα , η γιατί όχι και τους δυο μαζί , σκεφτόμουν το Χρήστο μας παράλληλα , λέω το μωρό , έχασε την μαμά του , δεν σκεφτόμουν εμένα , τι θα πω στο μωρό , πως θα μεγαλώσω το μωρό , τι θα απογίνουμε χωρίς την Αθηνούλα ;;; Και κάπως έτσι όλα έσβησαν εκείνη την καταραμένη μέρα , σαν σήμερα , δεν θα ξεχάσω ποτέ , δεν θα ξεχάσουμε ποτέ , οφείλουμε στους ανθρώπους μας να τους δικαιώσουμε γιατί όπως είπε και ο γέροντας σήμερα στο μνημόσυνο , ένας τάφος είναι ανοιχτός αν δεν δικαιωθεί η ψυχούλα και εμείς έχουμε 57 ανοιχτούς τάφους αυτή την στιγμή … Το μισό σπίτι μας είναι στα κοιμητήρια , και το μισό μας σπίτι είναι κοιμητήριο …. Ήθελα πολύ να τα βγαλω απο μέσα μου και να τα μοιραστώ μαζί σας , μακάρι να υπογράψετε όλοι και ίσως δικαιωθούν οι ψυχές των ανθρώπων μας … Κανείς να μην έρθει αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο στην ζωή του ….
Σας ευχαριστώ για την συμπαράσταση αλλά και για τις προσευχές όλους σας🙏🏼28/02/23 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ..”.