Μαρία Καρυστιανού: Η Πρόεδρος μου είπε ή κάτσε να κοιτάς τον τοίχο ή βγες έξω – Δείτε βίντεο

«Η πρόεδρος ζήτησε να με βγάλουν έξω, ή να κάτσω στη θέση μου, να κοιτάω το ντουβάρι. Άκουγα τους δικηγόρους που έλεγαν ότι η διαδικασία δεν είναι νόμιμη, δεν είναι σωστή. Η πρόεδρος σαν εντεταλμένο πειθήνιο όργανο συνέχιζε να κάνει τη δουλειά της χωρίς να μας ακούει. Πλήρης απαξίωση, πλήρης έλλειψη σεβασμού», δήλωσε στους δημοσιογράφους η Μαρία Καρυστιανού καταγγέλλοντας τις συνθήκες διεξαγωγής της δίκης για τα Τέμπη στη Λάρισα.

Καρυστιανού: Αδιανόητη απαξίωση

Αναλυτικά η Μαρία Καρυστιανού δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Προσήλθα κάπως αργοπορημένα. Μου δείξανε τη θέση μου, που ήταν στη γωνία πίσω, μπροστά σε ένα τοίχο. Λες και ήμασταν εδώ από κοινωνικό ενδιαφέρον. Στη συνέχεια επειδή δεν μπορούσα να καθίσω να βλέπω τον τοίχο, προχώρησα μπροστά και σήκωσα τις κορδέλες. Δεν ξέρω αν είναι νόμιμο να χωρίζεται μία αίθουσα με κορδέλες για να περάσω μπροστά να βλέπω και να ακούω. Η πρόεδρος ζήτησε να με βγάλουν έξω, ή να κάτσω στη θέση μου, να κοιτάω το ντουβάρι. Άκουγα τους δικηγόρους που έλεγαν ότι η διαδικασία δεν είναι νόμιμη, δεν είναι σωστή. Η πρόεδρος σαν εντεταλμένο πειθήνιο όργανο συνέχιζε να κάνει τη δουλειά της χωρίς να μας ακούει. Πλήρης απαξίωση, πλήρης έλλειψη σεβασμού. 

Δεν αναγνωρίζω τίποτα νόμιμο εκεί μέσα. Αυτό που βλέπω είναι ότι υπάρχει μία έδρα ορκισμένη να προχωρήσει η δίκη με όποιες συνθήκες. Προφανώς γιατί είναι αδιάφορο το εάν θα αποδειχθεί η αλήθεια η όχι. Το θέμα είναι “να γίνει η δίκη να τελειώνουμε”, με λίγες κατηγορίες και λίγους ενόχους. Αυτό για εμάς είναι κάτι που δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να συμβεί. Ερχόμαστε εδώ δύσκολα, γιατί ερχόμαστε σε μία δίκη που είναι η δίκη της ζωής μας. Έχουμε σεβασμό και στους θεσμούς και στους νόμους. Αλλά πρέπει να τους βλέπουμε να λειτουργούν. Δεν θέλουμε καμία εύνοια, αλλά να τηρείται το γράμμα του νόμου. Να υπάρχει σεβασμός προς όλους τους πολίτες. Το οποίο δεν το βλέπουμε.

Προσωπικά δεν υπάρχει περίπτωση να αποδεχθώ να γίνει μία τέτοια δίκη. Θέλω μία όσο το δυνατόν πιο δίκαιη δίκη. Είναι δεύτερη δικάσιμος που μιλάμε για τις υποδομές. Αυτοί που χωράνε, όσοι χωράνε. Λυπάμαι πάρα πολύ».