Μένουμε Θεσσαλονίκη: Το τέλος του “κοινωνικού Μπουταρισμού”

Ολομέτωπη επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη εξαπέλυσε η παράταξη “Μένουμε Θεσσαλονίκη”, η οποία κατηγορεί τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης για “τακτικισμούς” και άσκηση της πολιτικής κατά βούληση.
Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η παράταξη υποστηρίζει μεταξύ άλλων: «Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν υπάρχει τίποτα αναληθέστερο. Διότι αυτή ακριβώς η «εφηρμοσμένη πολιτική» υπακούει στην ίδια την εσωτερική λογική των πραγμάτων, κι έτσι σε επαναφέρει σε μια συζήτηση επί της ουσίας, στο πεδίο της στρατηγικής, των ιδεών και των οραμάτων -στο άλας, θα λέγαμε της πολιτικής.»
Για την καρατόμηση του Παναγιώτη Αβραμόπουλου οι “Μένουμε Θεσσαλονίκη” υπογράμμισαν: «Υπό αυτήν την έννοια, το χάσμα που άνοιξε ανάμεσα στον Π. Αβραμόπουλο και τον Γ. Μπουτάρη, με την απόφαση του τελευταίου να μην τον στηρίξει στην ανανέωση της θητείας του ως προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου, δεν μπορεί να εξηγηθεί με τους όρους μιας προσωπικής διαμάχης ούτε με τους ατελείωτους βυζαντινισμούς στην ανάλυση των οποίων αρέσκονται οι τοπικές εφημερίδες.»
«Ο Παναγιώτης Αβραμόπουλος, εις εκ των ιδρυτικών στελεχών της Πρωτοβουλίας, αντιπροσώπευε πάντα στο εσωτερικό της μια διακριτή, προερχόμενη από την κεντροαριστερά τάση. Μια ευρωπαϊστική σοσιαλδημοκρατία με ανθρώπινο πρόσωπο και αυξημένες δημοκρατικές ευαισθησίες, που στήριζε και προωθούσε το όραμα «παγκοσμιοποίησης» που έφερε ο Γιάννης Μπουτάρης υπό την προϋπόθεση να διαφυλαχθεί και να προαχθεί ο φιλο-κοινωνικός και δημοκρατικός χαρακτήρας της διοίκησης και της διοικούσας παράταξης. Γι’ αυτό και θα συνδέσει την θητεία του ως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου με προσπάθειες αναβάθμισης της κοινωνικής υπευθυνότητας και ευαισθησίας της διοίκησης και του δήμου, αφενός, και αφετέρου με την αναβάθμιση του επιπέδου δημοκρατίας στις διαδικασίες του Συμβουλίου.» τονίζει η παράταξη.
Στη συνέχεια εξηγούν πως: «Από τη μια πλευρά ο δήμαρχος θα συνδεθεί κατ’ εξοχήν με τις μεγάλες εξουσίες (από τους Τούρκους επεκτατιστές, το κράτος του Ισραήλ και την αμερικανοσιωνιστική AIPAC, μέχρι τον Σουλτς, το αμερικάνικο προξενείο κ.ο.κ.), το μεγάλο κεφάλαιο (αεροπορικές εταιρείες, τράπεζες, επίδοξοι επενδυτές της τουριστικής Θεσσαλονίκης), και τους διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα (Ίδρυμα Σόρος, Παγκόσμια Τράπεζα, Ίδρυμα Ροκφέλερ κ.ο.κ.). Έτσι, θα «απογειωθεί» σταδιακά όχι μόνον από τα προβλήματα της θεσσαλονικιώτικης πλειοψηφίας και των συνοικιών που αυτή διαμένει, αλλά και από τις σκοπέλους της ίδιας της διακυβέρνησής του. Έτσι, ολοένα και περισσότερο κατά τα τελευταία χρόνια, θα τον ακούμε στο δημοτικό συμβούλιο να ονειροβατεί ολοένα και περισσότερο προς αφελείς ουτοπίες μιας α-εθνικής τουριστικής μητρόπολης, η οποία αναμένεται τάχα να υπερβεί τις αδήριτες πραγματικότητες των γειτονικών σωβινιστικών επεκτατισμών, της οικονομικής κρίσης, της αποβιομηχάνισης, της βαθιάς κρίσης του δημοκρατικού πολιτεύματος, της πολιτιστικής παρακμής, με το να ανακράξει προς πάσα κατεύθυνση ότι τα πάντα έχουν μια τιμή (ευκαιρίας) και αναδιαμορφώνονται κατ’ εντολήν του πλειοδότη. Την ίδια στιγμή, και λόγω της ιδιαίτερης φύσης της θέσης που διατηρούσε, ο Παναγιώτης Αβραμόπουλος θα παραμείνει στην «γήινη πραγματικότητα» του Δήμου Θεσσαλονίκης, θα εξαναγκάζεται στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου να βγάζει τα κάστανα από τις συχνές πυρκαγιές που άναβε το ναυάγιο της τοπικής διακυβέρνησης, και θα έρχεται πολύ συχνότερα –και εντονότερα– σε επαφή με τα πραγματικά (άλλες φορές μηδαμινά, και άλλες σαφέστατα αντικοινωνικά) αποτελέσματα αυτής της παγκοσμιοποιητικής στρατηγικής. »
Για την σύναψη δανείου από την ΕΤΕπ: «Τέσσερις μέρες αφότου ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου τοποθετήθηκε υπέρ της σύναψης του δανείου στο όνομα της «ενότητας της παράταξης» ο δήμαρχος θα «ανταποδώσει» βάζοντας στην θέση του την αντιδήμαρχο που σφράγισε την θητεία της στην αντιδημαρχία Κοινωνικής Πολιτικής καθιερώνοντας συνεργασίες με το Ίδρυμα Σόρος και τις ποικιλώνυμες ΜΚΟ. Αναμφίβολα, η επιλογή αυτή ταιριάζει καλύτερα στο προφίλ μιας διοίκησης που θα συνδέσει την δυνατότητα υλοποίησης τοπικών έργων με τις αποφάνσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των τεχνο-οικονομικών της συμβούλων.»
Εν κατακλείδι αναφέρουν: «Με αυτόν τον τρόπο, θα κλείσει ένας κύκλος, ξεκαθαρίζοντας την πολιτική φυσιογνωμία της διοίκησης Μπουτάρη, ακόμα και στα μάτια των πιο δύσπιστων: Από την μία, η πολιτική της παγκοσμιοποίησης ταυτίζεται με την «τραπεζοκρατία» και τις αναγκαιότητες που επιτάσσουν τα μεγάλα γεωπολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Και από την άλλη, η τάση που συνέπραττε σε αυτήν την κατεύθυνση, ή έστω την ανεχόταν, προσπαθώντας παράλληλα να την μπολιάσει σε μεγαλύτερες κοινωνικές και πολιτικές ευαισθησίες, θα συναντήσει τα όριά της. Ακριβώς, διότι η απόπειρά της όσο κι αν θέλει να παρουσιάζεται ως ρεαλιστική, στην πράξη την υποτιμάει ή την αγνοεί: Η παγκοσμιοποίηση όχι μόνον έχει ταυτιστεί κοινωνικά με συγκεκριμένα συμφέροντα των ελίτ, που είναι εντελώς μειοψηφικά, αλλά οδηγεί επιπλέον στην καταβύθιση της πλειονότητας.» καταλήγει η ανακοίνωση.





