Γιάννης Μπουτάρης: Ο Παπαγεωργόπουλος, ο Άνθιμος, η Χρυσή Αυγή και… η ρετσινιά! (ΦΩΤΟ)

|
ΒΑΣΩ ΛΥΚΟΥΡΙΝΟΥ

Για όλους και για όλα μίλησε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, σε συνέντευξη που έδωσε στη Lifo. Ο δήμαρχος αναφέρθηκε στην πορεία του στο τιμόνι του δήμου Θεσσαλονίκης, τις επερχόμενες εκλογές, τη στεναχώρια του για τα ισόβια στον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, τα τηλεφωνήματα που δέχτηκε στο σπίτι του όταν μίλησε για τη Χρυσή Αυγή, αλλά και τη ρετσινιά που τον ακολουθεί σχετικά με τη διαχείριση των απορριμμάτων. Διαβάστε αποσπάσματα και δείτε φωτογραφίες από το γραφείο του κυρ Γιάννη στο δημαρχείο:

Πώς είναι η εμπειρία της Δημαρχίας της πόλης για σας σε προσωπικό επίπεδο; Τι έχετε μάθει απ’ αυτήν μέχρι στιγμής;

Ότι είναι κουραστική, εάν θέλεις να κάνεις δουλειά, είναι. Δεν έχει αρχή και τέλος – για ωράρια φυσικά δεν συζητάμε. Επιλέγεις βέβαια πόσες δημόσιες εμφανίσεις θα κάνεις. Υπάρχουν δύο ειδών: οι υποχρεωτικές (δοξολογίες κλπ), και οι δημοσιοσχετίστικες (να πας σε εγκαίνια, ή σε ένα συνέδριο). Προσπαθώ να αποφύγω τις δημοσιοσχετίστικες, γιατί συχνά πέρα από ανούσιες είναι και χάσιμο χρόνου. Και με αποπροσανατολίζουν. Ένα από τα πιο κουραστικά πράγματα στη δουλειά του Δήμου είναι ότι κάθε 10 λεπτά πρέπει να αλλάζεις θέμα. Δεν είναι εύκολο να καλύψεις σε βάθος τις υποθέσεις – μέχρι να τελειώσεις κάτι προκύπτει κάτι άλλο, και γι’ αυτό η επιλογή των συμβούλων και των συνεργατών πρέπει να είναι πολύ προσεκτική. Κατά τα άλλα, μάλλον το διασκεδάζω. Η δουλειά είναι πολύ δημιουργική, και όσο κουραστική και να είναι, αξίζει τον κόπο.

Για ποια απ’ όσα πετύχατε μέχρι στιγμής είστε πιο περήφανος; Ένα για το οποίο είμαι περήφανος είναι η εξωστρέφεια της πόλης. Μέχρι να αναλάβουμε ήταν τουρκοφοβική, εβραιοφοβική, σλαβοφοβική , ήταν… όλα τα καλά του κόσμου… Προσπαθήσαμε και σε μεγάλο βαθμό το καταφέραμε να το αλλάξουμε αυτό, δίνοντας έναν τόνο τουριστικό στην όλη υπόθεση. Ο τουρισμός δεν ήταν ο αυτοσκοπός, αλλά το αποτέλεσμα αυτού του ανοίγματος. Όλες αυτές οι εθνότητες γνωρίζουν πλέον την πολιτιστική κληρονομιά της πόλης, το ίδιο και οι πολίτες μας, σιγά σιγά. Εκεί στοχεύουν και οι προσπάθειες για καλλιέργεια τουριστικής κουλτούρας, όπως με τους ιστορικούς δείκτες που τοποθετούνται σταδιακά σε διάφορους ιστορικούς τόπου και μνημεία της πόλης. Ας πούμε, περνάς τη στάση Χιρς, και κανείς δεν ξέρει ποιος ήταν ο Χιρς – ο οποίος υπήρξε μια πολύ σημαντική προσωπικότητα της πόλης. Ή περνάς από τη Βίλλα Αλλατίνι που ήταν κάποτε φυλακισμένος ο Αμπντούλ Χαμίτ, και κανένας δεν το γνωρίζει. Δε λέω ότι πρέπει όλοι ξαφνικά να αγαπήσουμε και να αγκαλιάσουμε την ιστορία, αλλά όταν λες Μπεζεστένι, γιατί να μην ξέρεις τι εννοείς; Μαθαίνοντάς τα όλα αυτά, ο δημότης αγαπάει και άρα σέβεται και εκτιμάει περισσότερο την πόλη του, αστικοποιείται δηλαδή.

Για ποια απ’ όσα δεν πετύχατε είστε πιο απογοητευμένος – και έχετε πεισμώσει να τα καταφέρετε;

Ένα είναι, άσχετα αν υπάρχουν δικαιολογίες -και ουσιαστικές μάλιστα- το ότι δεν καταφέραμε να ελέγξουμε το κυκλοφοριακό και το πάρκινγκ. Βέβαια κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποθαρρύνουμε την αλόγιστη χρήση ΙΧ και να προωθήσουμε εναλλακτικά Μέσα Μαζικής Μετακίνησης, παρά τα εμπόδια, τόσο λόγω νοοτροπίας του κόσμου όσο και λόγω πολυδιάσπασης αρμοδιοτήτων σε πλήθος φορέων. Επίσης είμαι μεν περήφανος που κάναμε μια μεγάλη, δύσκολη αλλαγή στα θέματα της καθαριότητας – η οποία άρχισε να αποδίδει ήδη- ή για τις αλλαγές που κάναμε στη διοικητική οργάνωση του Δήμου, αλλά λυπάμαι που τα αποτελέσματα δεν έχουν φανεί ακόμα πλήρως και που δεν τα πετύχαμε νωρίτερα. 

Θα σκεφτόσασταν να κατεβείτε στην κεντρική πολιτική σκηνή;

Με έχει απασχολήσει επανειλημμένα. Όχι επειδή θα το ήθελα, αλλά επειδή με κολλάνε συνέχεια, μου το λένε ξανά και ξανά. Θεωρώ ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι το κύριο στοιχείο για την ανοικοδόμηση του κράτους, διότι ο Δήμαρχος έρχεται σε καθημερινή επαφή με τους πολίτες. Ξέρει καλύτερα τα προβλήματα απ’ ό,τι ένας βουλευτής ή Υπουργός και μπορεί να τα αντιμετωπίσει πολύ πιο αποτελεσματικά. Με τίποτα δεν θα ήθελα να πάω στην κεντρική πολιτική σκηνή. 

Ήσασταν απ’ τους λίγους που βροντοφώναζαν ότι η Χ.Α. ήταν εγκληματική οργάνωση, παρ’ ό,τι δεχόσασταν απειλές. Πώς νιώσατε όταν αποδείχτηκε ότι δεν ήσασταν τρελός; Στο Δημοτικό Συμβούλιο, στις αρχές του ’12 είπα κάτι για το οποίο έφαγα και μια μήνυση, που πήγε στο αρχείο επειδή δεν τεκμηριώθηκε. Είπα πως ντρέπομαι, ειδικά για τη Θεσσαλονίκη που η ΧΑ παίρνει τέτοια ποσοστά. Ειδικά για τη Θεσσαλονίκη που υπέστη τη θύελλα του ναζισμού και έζησε τον αφανισμό της εβραϊκής κοινότητας της πόλης μας. Μ’ αφήνει παγερά αδιάφορο η όποια αντίδραση της Χ.Α. -με πήραν 3-4 τηλέφωνα άγνωστοι στο σπίτι και με βρίζαν και με ψιλοαπειλούσαν. Δε νομίζω ότι κινδυνεύω και δεν σταμάτησα ποτέ να λέω τη γνώμη μου ελεύθερα.

Τι πιστεύετε ότι θα γίνει από εδώ και πέρα με την Χ.Α. – και τι πιστεύετε ότι θα έπρεπε να γίνει;

Το ότι υπάρχει ένα μικρό ποσοστό νεοναζιστών στην Ελλάδα είναι γεγονός. Το ότι έφτασαν όμως να την ψηφίζουν 500.000 Έλληνες, επειδή τους έταξε λαγούς με πετραχήλια, καθαρότητα του έθνους και δεν ξέρω ‘γω τι άλλο είναι ανησυχητικό. Δεν πιστεύω ότι αυτοί έχουν ναζιστική ιδεολογία, αλλά το έκαναν ως αντίδραση στην κρίση αλλά και στο πρόβλημα των μεταναστών – ναι, υπάρχει πρόβλημα μεταναστών στη χώρα, και ειδικά στην Αθήνα. Το τι πρέπει να γίνει… Πρώτα να ξεφύγουμε από την κρίση, που δεν είναι βέβαια μόνο στο χέρι μας. Το δεύτερο είναι να γίνει μια συστηματική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας. Να τους μαθαίνουμε πού οδήγησαν αυτά τα συστήματα, τα ναζιστικά, τα ολοκληρωτικά, οι δικτατορίες κάθε τύπου. Να τους μάθουμε την αξία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το ντοκιμαντέρ τελείωνε γλυκόπικρα. Με τη νίκη σας, αλλά και τις αντιδράσεις των Δημοτικών Υπαλλήλων Καθαριότητας και τη μη τήρηση της υπόσχεσής σας για εξαφάνιση των σκουπιδιών απ’ τους δρόμους. Θέλετε να μας πείτε λίγα πράγματα για τα προβλήματα που αντιμετωπίσατε στον τομέα της καθαριότητας;

Σας έχει μείνει η ρετσινιά του ότι δεν μαζέψατε τα σκουπίδια άμεσα όπως είχατε υποσχεθεί. Αυτή η ρετσινιά, όντως, θα με κυνηγάει σ’ όλη μου τη ζωή. Ήταν άστοχο ότι είπα ότι σε έξι μήνες θα λύσω το πρόβλημα. Έτσι ήθελα να δηλώσω ότι ήταν πρώτη προτεραιότητα – και ήταν πράγματι. Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά, είχαμε χοντρές συγκρούσεις με τα σωματεία, είχαμε τεράστια προβλήματα με τα μηχανικά μέσα, αλλά σιγά-σιγά βάλαμε μπροστά, και τι κάναμε: Αποκαταστήσαμε το σύστημα ανακύκλωσης, ενημερώσαμε τον κόσμο πόρτα-πόρτα δίνοντας σακούλες, με σποτάκια, με φυλλάδια, για να γίνουν σύμμαχοί μας. (Ακόμα και η Εκκλησία, ο Άνθιμος, δέχτηκε και προέτρεπε τον κόσμο από τα κυριακάτικα κηρύγματα στις εκκλησίες να προσέχουν τα σκουπίδια και να βοηθούν τις Υπηρεσίες Καθαριότητας!). Στη συνέχεια κάναμε μια πολύ μεγάλη προσπάθεια να επισκευάσουμε τα υπάρχοντα αυτοκίνητα. Από τα 70 αυτοκίνητα μόνο τα 10 κινούνταν όταν ξεκινήσαμε – τα 60 ήταν χαλασμένα, σε ακινησία – έ, τώρα τα χρησιμοποιούμε όλα πάλι, τα επιδιορθώσαμε. Πήραμε και μέσω ΕΣΠΑ χρήματα για να ανανεώσουμε τον στόλο με «πράσινα» απορριμματοφόρα, αλλά και για την αναβάθμιση του σταθμού μεταφόρτωσης απορριμμάτων του Δήμου Θεσσαλονίκης στον Φοίνικα.

Είναι αλήθεια πως στεναχωρηθήκατε -από την ανθρώπινη άποψη- με τα ισόβια του Παπαγεωργόπουλου; Και βέβαια στεναχωρήθηκα. Ισόβια είναι βαριά ποινή. Όσο κι αν μειωθεί η ποινή, το να ακούς ότι καταδικάζεται κανείς ισόβια είναι σκληρό. Προφανώς όμως η διασπάθιση δημόσιου χρήματος για την οποία καταδικάστηκε επιφέρει βαρύτατη ποινή, και καλό είναι να το έχουν υπόψη τους όλοι όσοι διαχειρίζονται εξουσία και δημόσιο χρήμα. 

Είναι αλήθεια πως στεναχωρηθήκατε -από την ανθρώπινη άποψη- με τα ισόβια του Παπαγεωργόπουλου;

Και βέβαια στεναχωρήθηκα. Ισόβια είναι βαριά ποινή. Όσο κι αν μειωθεί η ποινή, το να ακούς ότι καταδικάζεται κανείς ισόβια είναι σκληρό. Προφανώς όμως η διασπάθιση δημόσιου χρήματος για την οποία καταδικάστηκε επιφέρει βαρύτατη ποινή, και καλό είναι να το έχουν υπόψη τους όλοι όσοι διαχειρίζονται εξουσία και δημόσιο χρήμα.

Κάθε τι που λέτε, χρησιμοποιείται από τους αντιπάλους σας – και συχνά διαστρέφεται κιόλας. Πχ. προτείνετε αναμνηστικές πινακίδες στους δρόμους με ονόματα οδών και σε άλλες γλώσσες και την επόμενη μέρα η μισή Θεσσαλονίκη είναι έξαλλη επειδή “ο Μπουτάρης θέλει να καταργήσει τις ελληνικές οδούς και να τις δώσει όλες τούρκικα ονόματα”…

Καταρχάς ο σκοπός μου με τις αναμνηστικές πινακίδες, τους λεγόμενους δείκτες μνήμης, ήταν να επιβεβαιώνουν την αίσθηση του επισκέπτη αλλά και του κατοίκου πως αυτή η πόλη ήταν πάντοτε άστυ, πως υπάρχει μια ιστορική συνέχεια απ’ την αρχαιότητα, που συνεχίστηκε και συνεχίζεται. Η Θεσσαλονίκη έχει 2.300 χρόνια ιστορίας. Έχουν περάσει εκατοντάδες κινήματα, από τους Ζηλωτές μέχρι τον Μπεναρόγια (από τους πρώτους εκπροσώπους του σοσιαλιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο). Δεν φτιάχτηκαν όλα χτες. Όλα αυτά να γίνουν κτήμα μας. Όταν λέμε “Αγορά Μοδιάνο” τι είναι αυτό το Μοδιάνο; Κάνα εργαλείο είναι, κάνας ήρωας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Αν βάλουμε επεξηγηματικές πινακίδες ο κόσμος θα μαθαίνει την πόλη του. Όλα αυτά φυσικά αμέσως διαστρεβλώνονται πράγμα που μου δημιουργεί θλίψη. Το γεγονός ότι προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε τη γνώση για την ιστορία της πόλης μας, είτε με τους Δείκτες Μνήμης, είτε με την ανάδειξη κτηρίων – στην ουσία να αναδείξουμε την πολιτιστική κληρονομιά της πόλης – διαστρέφεται από ανθρώπους χωρίς ουσιαστικό αντεπιχείρημα, γίνεται σλόγκαν και στο τέλος αστικός μύθος.

Αποφασίσατε να είστε ξανά υποψήφιος Δήμαρχος. Σας αγχώνει το ποιους θα στηρίξουν τα κόμματα στις δημοτικές εκλογές;

Απευθυνόμαστε στην κοινωνία, απ’ τους αριστερούς έως τους δεξιούς. Και τους λέμε: “Παιδιά, σας αρέσει η δουλειά που κάνουμε;” Κι όταν λέω δουλειά δεν εννοώ το ότι φτιάχνω ένα πεζοδρόμιο ή ότι φυτεύω δέντρα, αλλά την προσπάθεια που κάνω για να αναπνεύσει λίγο η πόλη. Εγώ δεν θέλω με τίποτα να εμπλακώ σε κομματικές υποψηφιότητες – μιλάω με τους πολίτες. Τα κόμματα είναι κομμάτι της κοινωνίας. Έχει σημασία ν’ ακούσουν τι λέει εκείνη.