Η “κόκκινη αποικία” της Θεσσαλονίκης κλείνει τα 30: Μια στήλη αλληλογραφίας, ένα πλατάνι και μια “τρέλα” που έγινε θεσμός

15 Μαΐου του 1995, ένας Θεσσαλονικιός από τη Σταυρούπολη, παθιασμένος φίλος της Λίβερπουλ, διαβάζει στην εφημερίδα “Sport Time” πως ιδρύεται στην Αθήνα σύνδεσμος φίλων της αγαπημένης του ομάδας. Χωρίς να χάσει χρόνο επικοινωνεί μαζί τους και προσφέρεται να αναλάβει την λειτουργία του συνδέσμου στην Βόρεια Ελλάδα. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1999, ένας μαθητής από το Ωραιόκαστρο, γράφει τη διεύθυνσή του στη στήλη αλληλογραφίας “Penfriends” του επίσημου περιοδικού της Λίβερπουλ. Μια μέρα λαμβάνει στο σπίτι του έναν φάκελο με πληροφορίες για τον σύνδεσμο και ένα σταθερό τηλέφωνο. Γρήγορα γίνεται και αυτός μέλος της μικρής αποικίας των “Κόκκινων” στη Θεσσαλονίκη.
Το ιδρυτικό μέλος και επίτιμος πρόεδρος του συνδέσμου, Μιχάλης Φωτιάδης και ο εκλεγμένος πρόεδρος από το 2010, Στράτος Σακκιάς, μιλάνε στο thestival.gr για την μεγάλη τους αγάπη, τη Λίβερπουλ και τον σύνδεσμο που ο πρώτος, πριν από τριάντα χρόνια, με πολύ μεράκι και κόπο δημιούργησε και ο δεύτερος που με την ίδια λαχτάρα και επιμονή εξελίσσει.
“Μια ζωή Λίβερπουλ”
Όπως εξομολογείται ο Μιχάλης Φωτιάδης, με την ομάδα του τα έζησε όλα και δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ευγνώμων που μετουσίωσε “την τρέλα του” σε ένα σύνδεσμο με εκατοντάδες μέλη και επίσημη αναγνώριση από τον σύλλογο της Αγγλίας. “Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αγαπώ αυτή την ομάδα. Στο σχολείο μου σχεδόν όλοι ήταν Λίβερπουλ. Εμένα αυτή είναι η τρέλα μου. Δόξα τω Θεώ, έχω τη δουλειά μου, ούτε πίνουμε, ούτε καπνίζουμε. ούτε τζογαδόροι είμαστε, αυτή είναι η τρέλα μας. Μια ζωή Λίβερπουλ” αναφέρει χαρακτηριστικά στο Thestival.

Αναλαμβάνοντας τον Ιούνιο του 1995 το παράρτημα στη Βόρεια Ελλάδα φρόντισε να μαθευτεί η είδηση παντού. Έστειλε ανακοίνωση στις πιο γνωστές εφημερίδες της εποχής, Αθλητική Βορείου Ελλάδος, τα Σπορ του Βορρά, τη Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη, ώστε οποίοι το επιθυμούσαν, να συστρατευτούν μαζί του. “Άρχισαν και μου έστελναν επιστολές από πάρα πολλά μέρη, από νησιά, ακόμα και από τη Λέρο. Το απλώσαμε σαν χταπόδι” τόνισε.
Από το 2001 ο Σύνδεσμος της Θεσσαλονίκης ανεξαρτητοποιήθηκε από αυτόν της Αθήνας και τον Νοέμβριο του 2002 έλαβε την επίσημη αναγνώριση από την ομάδα. Όπως σε κάθε μεγάλο εγχείρημα δεν ήταν όλα ρόδινα και πέρασαν πολλές δυσκολίες μέχρι να καθιερωθεί. Όπως αναφέρει ο Μιχάλης Φωτιάδης, στο ξεκίνημα του συνδέσμου η ομάδα ήταν στη χειρότερη φάση της ιστορίας των τελευταίων 50 ετών! Η φιλοσοφία τους ήταν αυτή που τους βοήθησε να ξεπεράσουν τις δυσκολίες, ώστε να μπορούν σήμερα να γιορτάζουν νίκες και πρωταθλήματα όλοι μαζί. Ο κ. Φωτιάδης παρομοιάζει τον σύνδεσμο με ένα πλατάνι το οποίο λόγο των βαθιών και ισχυρών ριζών που έχει αντέχει πολλά χρόνια. “Είχαμε μια Α φιλοσοφία η οποία αποδείχτηκε πολύ καλή στο να θεμελιωθεί ο σύνδεσμος με γερές βάσεις. Όπως συνηθίζω να λέω, το πλατάνι αυτό που βλέπετε ήθελε πολλά χρόνια να γίνει και το αποτέλεσμα οφείλεται στις γερές ρίζες που έχει. Αυτό φαίνεται και στο σύνδεσμο, γιατί οι ρίζες του είναι πάρα πολύ δυνατές”.

Οι γερές ρίζες οφείλονται μεταξύ άλλων στις δυνατές σχέσεις που έχουν τα μέλη του βασιζόμενες στους στίχους του ύμνου της ομάδας, You’ll never walk alone” των Gerry & The Pacemakers. “Δεν είμαστε όπως οι σύνδεσμοι φιλάθλων των ελληνικών ομάδων. Εμείς διατηρούμε το παρεΐστικο. Μαζευόμασταν στο σύνδεσμο βάζαμε βιντεοκασέτες, βλέπαμε παλιούς αγώνες, αποκόμματα από εφημερίδες, βγαίναμε για μπύρες, δημιουργούνταν φιλίες, ακόμα και κουμπαριές” ανέφερε ο κ. Φωτιάδης. “Αυτός ο σύνδεσμος δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική λέξη σύνδεσμος. Εγώ ζητούσα λευκό ποινικό μητρώο για να γραφτεί κάποιος ως μέλος. Ακόμα και τα πειράγματα που γίνονται για τις ελληνικές ομάδες είναι στο χαβαλέ. Δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν συμφέροντα, ούτε οικονομικά, ούτε οπαδικά. Οποιοσδήποτε χαλούσε τη δική μας μαγιά, τον έτρωγε η μαρμάγκα” ανέφερε χαρακτηριστικά.

“Λίβερπουλ γεννιέσαι”
“Λίβερπουλ γεννιέσαι” είναι η γνώμη του Στράτου Σακκιά που από πάντα θυμάται τον εαυτό του να ψάχνει πληροφορίες και νέα της αγαπημένης του ομάδας που βρισκόταν 440 χιλιόμετρα μακριά. Ως πρόεδρος σήμερα θεωρεί ότι η πιο δύσκολη και σημαντική λειτουργία του συνδέσμου είναι η εύρεση εισιτηρίων για τους αγώνες και η οργάνωση των μαζικών εκδρομών. Καθοριστικό στην καλή λειτουργία αυτών στάθηκε η απόφασή του να σπουδάσει στο Λίβερπουλ. “Βρέθηκα στο Λίβερπουλ ως φοιτητής και έμεινα για έξι χρόνια. Εκεί δικτυώθηκα πάρα πολύ, πήγαινα στα παιχνίδια από την πρώτη μέρα. Είχα κάνει πολλές γνωριμίες και αυτό βοήθησε και στο να εξελιχθεί ο σύνδεσμος αργότερα σε διάφορους τομείς, αλλά κυρίως στο να βρίσκουμε εισιτήρια για το Άνφιλντ το οποίο είναι κάτι που δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι” τόνισε.

Σε κάθε αγώνα ο σύνδεσμος έχει περίπου 10-20 εισιτήρια για το Άνφιλντ που προέρχονται είτε από την ομάδα, είτε από τις διασυνδέσεις τους στην πόλη. Η οργάνωση των εκδρομών απαιτεί χρόνο και κόπο, αλλά η ανταμοιβή δικαιώνει τον πρόεδρο του συνδέσμου, καθώς μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορούν να συμμετέχουν και να ταξιδέψουν άτομα που δεν είχαν την εμπειρία του ταξιδιού και μπορεί να φοβούνται να πάνε σε μια ξένη χώρα για την ασφάλεια τους ή τη γλώσσα κ.λ.π.
Ο τελικός της Κωνσταντινούπολης το 2005 και η “δικαίωση” το 2010
Μία από τις ημερομηνίες που σημάδεψαν την ιστορία της Λίβερπουλ και αυτή του συνδέσμου είναι η 25η Μαΐου του 2005. Η Λίβερπουλ αντιμετωπίζει τη Μίλαν στο “Κεμάλ Ατατούρκ” στον πιο απρόβλεπτο και συναρπαστικό τελικό στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ. Ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη με τρία λεωφορεία, συνολικά 120 φίλοι της ομάδας ταξίδεψαν όλοι μαζί για την πρωτεύουσα της Τουρκίας. “Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα” τόνισε ο Στράτος Σακκιάς. “Δεν έχουν ξαναφύγει τόσα πολλά άτομα από ελληνικό σύνδεσμο ξένης ομάδας για να δουν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Και μπορεί να μη ξαναγίνει ποτέ…”, συμπλήρωσε.

Η Λίβερπουλ χάνει στο ημίχρονο με 3-0 από τη Μίλαν, ισοφαρίζει σε 3-3 και στέλνει τον αγώνα στα πέναλτι, όπου καταφέρνει να επικρατήσει και να σηκώσει την πολυπόθητη κούπα. Οι οπαδοί της ομάδας ξεσπούν σε κλάματα συγκίνησης, μια στιγμή που ο Στράτος Σακκιάς δεν θα ξεχάσει ποτέ, όπως και το πείσμα όλων στο ημίχρονο ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. “Θα θυμάμαι πάντα τη στιγμή που τραγουδούσαμε το “You’ll never walk alone” τόσο δυνατά που ουσιαστικά ώθησε την ομάδα να μπει πιο δυνατά στο δεύτερο ημίχρονο και να κάνει την ανατροπή”.
Από την πλευρά του, ο Μιχάλης Φωτιάδης ακόμη και σήμερα συγκινείται όταν θυμάται αυτόν τον αγώνα. “Δεν έχω λόγια, ήταν μια συγκλονιστική στιγμή. Έχουμε ζήσει πολλά πράγματα, αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο”, είπε. Ο τελικός του 2005 έφερε την αναγέννηση της Λίβερπουλ και του συνδέσμου. Όπως τόνισε ο κ. Φωτιάδης “από τον τελικό της Κωνσταντινούπολης που ήρθαν τόσα άτομα, ξεπετάχτηκε πολύ ο σύνδεσμος. Δηλαδή από το 2005 δεν σκεφτόμασταν ποτέ τα οικονομικά”. “Μετά το 2010, με την εκδήλωση στο μουσείο έγινε ο χαμός. Πράγματα που άλλοι ονειρεύονται, εμείς τα ζήσαμε”, τόνισε στη συνέχεια.
Το 2010 ήταν η χρονιά που ο σύνδεσμος πραγματοποίησε μια εξάμηνη έκθεση υλικού στο Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης, με θέμα την ιστορία της Λίβερπουλ. Στην έκθεση η ομάδα έστειλε ως έκθεμα το κύπελλο που κατέκτησε το 2005, συνοδεία του διευθυντή του μουσείου στο Άνφιλντ, Stephen Done. Την επισκέφτηκαν μεταξύ άλλων παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές της ομάδας, όπως ο Άλαν Κένεντι, ενώ η Λίβερπουλ έκανε σχετικό αφιέρωμα στο επίσημο περιοδικό της.
“Το Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης έπαθε την πλάκα του” ανέφερε ο Μιχάλης Φωτιάδης τονίζοντας ότι η στιγμή που ένιωσε δικαίωση για αυτό που είχε δημιουργήσει, ήταν όταν ο διευθυντής του μουσείου της Λίβερπουλ του είπε ότι έκαναν κάτι που δεν έχει κάνει κανένας σύνδεσμος πουθενά στον κόσμο. “Ήταν μια από τις σημαντικότερες στιγμές του συνδέσμου. Ίσως κάποια στιγμή ξαναοργανώσουμε κάτι αντίστοιχο. Έχουμε κάποια πράγματα στο μυαλό μας” προσθέτει ο πρόεδρος του συνδέσμου, Στράτος Σακκιάς.

Το 20ο πρωτάθλημα της Λίβερπουλ και η “επόμενη μέρα” του Thessaloniki Branch
Η Λίβερπουλ ετοιμάζεται σε λίγες μέρες να πανηγυρίσει το 20ο πρωτάθλημα “Premier League” στην ιστορία της που συμπίπτει με τα 30 χρόνια από την ίδρυση του συνδέσμου. Τα μέλη του Thessaloniki Branch το περίμεναν με ανυπομονησία. Περίπου δέκα από αυτούς θα βρεθούν στις 25 Μαΐου στο Άνφιλντ για την φιέστα μετά τη λήξη του αγώνα με την Κρίσταλ Πάλας. Στη Θεσσαλονίκη, στον τριώροφο χώρο του συνδέσμου στην οδό Βεροίας 4 στα Λαδάδικα θα μαζευτούν όλοι οι υπόλοιποι με πανό, καπνογόνα και πολλές μπύρες για να γιορτάσουν με την αγαπημένη τους ομάδα.
Κατά μέσο όρο σε κάθε αγώνα περίπου 80 μέλη μαζεύονται εκεί. Στα ντέρμπι και τις εκδηλώσεις ο αριθμός αυξάνεται στα 150-200 άτομα. Στους τελικούς δε, νοικιάζονται ακόμα και διπλανά μαγαζιά για να χωρέσουν οι φίλαθλοι. Όπως ανέφερε ο Στράτος Σακκιάς “στον τελικό στη Μαδρίτη με την Τότεναμ το ‘19 και με τη Ρεάλ στο Παρίσι το ‘22 εγώ είχα τη τύχη να είμαι στο γήπεδο, αλλά από την εικόνα που είχα εδώ, μιλάμε για 700-800 άτομα. Είχε πάρα πολύ κόσμο, έκλεισε ο δρόμος!”.

Το μέλλον γι’ αυτή την ιδιαίτερη “οικογένεια” μοιάζει αισιόδοξο. Όπως τόνισε και ο Μιχάλης Φωτιάδης “από τη στιγμή που υπάρχει ανιδιοτέλεια, αγάπη, μεράκι και καθαρή συνείδηση είναι μονόδρομος ότι θα γίνει κάτι καλό”. Από τα χέρια του -όπως ανέφερε- έχουν περάσει 1250 άτομα. “Είναι τρομακτικό το νούμερο για κάποια ομάδα που σε κάποια φάση δεν είχε βγει ούτε Ευρώπη. Από τη στιγμή που η ομάδα πετάει, δεν νομίζω ότι το μέλλον δεν θα είναι λαμπρό” ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σήμερα ο σύνδεσμος μετρά 350 μέλη, ενώ νέα φίλαθλοι εγγράφονται κάθε χρόνο. Οι στόχοι για το μέλλον είναι να συνεχίσει να αναπτύσσεται, να ενώνει ανθρώπους με όμορφες εμπειρίες και να προσφέρει μέσα από κοινωνικές δράσεις και φιλανθρωπίες. Όπως ανέφερε ο κ. Σακκιάς “στόχος να είναι κάνουμε κι άλλες ωραίες εκδηλώσεις, να μεγαλώσουμε το κομμάτι των φιλανθρωπιών που διοργανώνουμε όσο περισσότερο γίνεται και κυρίως στο κομμάτι της αιμοδοσίας. Στο αγωνιστικό κομμάτι θα ήθελα τα επόμενα χρόνια να βάλουμε περισσότερες εκδρομές και ίσως και μεγαλύτερες για να μπορούν να ταξιδέψουν περισσότερα παιδιά μαζί”.






