*Του Νίκου Νυφούδη

Οι εκλογές τελείωσαν. Το κυρίαρχο εκλογικό σώμα έκανε τις επιλογές του για την διακυβέρνηση της χώρας. Το αποτέλεσμα, λίγο πολύ αναμενόμενο. Η κάλπη των Ευρωεκλογών δεν άφηνε περιθώρια και δεν νομίζω ότι εξέπληξε ιδιαίτερα κανέναν. Έχουμε πια αυτοδύναμη Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με ισχυρό Πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αυτή ήταν κατά τη γνώμη μου σοφή επιλογή για τη δεδομένη χρονική στιγμή, η χώρα χρειάζεται άμεσες αλλαγές και γενναίες μεταρρυθμίσεις και γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται καθαρή εντολή. Έχουμε, λοιπόν, ένα εκλογικό αποτέλεσμα που δε δίνει περιθώρια παρερμηνείας για την κατεύθυνση των αναγκαίων πολιτικών επιλογών και επιπλέον καθιστά τον Κυριάκο Μητσοτάκη απολύτως ελεύθερο να κυβερνήσει όπως ο ίδιος είχε υποσχεθεί, με νέα πρόσωπα και χωρίς πολιτικά-κομματικά βαρίδια. Αναμένουμε να το κάνει πράξη.

Πέρα από την Κυβέρνηση όμως, έχουμε και αξιωματική αντιπολίτευση και μάλιστα με ένα διόλου ευκαταφρόνητο εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτό που εύκολα διαφαίνεται είναι το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να διατηρήσει ένα αξιοπρεπέστατο για το κόμμα του ποσοστό του εκλογικού σώματος. Ένα ποσοστό, το οποίο αφενός τον προστατεύει από οποιαδήποτε εσωκομματική αμφισβήτηση, αφετέρου του παρέχει τη δυνατότητα να διατηρήσει την πολιτική του αλαζονεία, το ύφος με το οποίο μας συνήθισε και το οποίο θα χαρακτηρίζει και την αντιπολίτευση την οποία θα ασκήσει. Δυστυχώς, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για τον τρόπο με τον οποίο θα αντιπολιτευθεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν περιμένω ουσιαστική κριτική με επιχειρήματα για το καλό του τόπου, αλλά έναν αντιπολιτευτικό λόγο που θα έχει σκοπό του να διατηρεί σε υψηλούς τόνους το αίσθημα της «αντιδεξιάς» στο εκλογικό ακροατήριό του.

Αν όμως κάτι πρέπει όλους μας να μας χαροποιεί, είναι το γεγονός ότι ο σοφός λαός εκτόπισε τους Χρυσαυγήτες από το Ελληνικό Κοινοβούλιο και καθώς τους απογύμνωσε από τον κοινοβουλευτικό τους μανδύα τους άφησε με αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια φασιστική εγκληματική οργάνωση. Στους κερδισμένους αυτής της εκλογικής διαδικασίας βλέπω επίσης τις δυο νέες εισόδους στα έδρανα της Βουλής∙ δυο κόμματα με τελείως διαφορετικό κοινό, το ένα στα δεξιά και το άλλο στα αριστερά, τα οποία όμως έχουν ένα πολύ βασικό κοινό χαρακτηριστικό. Η ψήφος με την οποία εισήλθαν στη Βουλή είναι κατά τη δική μου ερμηνεία ψήφος αντίδρασης, ίσως και αμηχανίας όλων εκείνων των πολιτών οι οποίοι καθώς δεν ήθελαν να ψηφίσουν κάποιο από τα κόμματα εξουσίας, επέλεξαν με τον τρόπο αυτό να εκφραστούν στην κάλπη.

Για το Κίνημα Αλλαγής στασιμότητα. Είναι αλήθεια πως δεν κατάφερε να προσελκύσει τους ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς που φαίνεται να κατοχυρώνει ο απερχόμενος πρωθυπουργός. Νομίζω πως είναι θέμα χρόνου να ξεκινήσει η συζήτηση στο εσωτερικό του κόμματός τους, κάτι που αναμένω πως θα γίνει πολύ σύντομα. Αυτό όμως που σίγουρα θα υπογραμμίσω, είναι ότι από την επόμενη Βουλή λείπει η φωνή που εκφράζει το «κέντρο». Το μεταρρυθμιστικό κέντρο, που εναγωνίως διεκδικεί διαχρονικά τον εκσυγχρονισμό του κράτους, το κέντρο που δεν ενδιαφέρεται για τις πολιτικές ταμπέλες και τους χαρακτηρισμούς «δεξιάς και αριστεράς», αλλά το ενδιαφέρει μόνο να επιλέγονται οι χρήσιμες για τη χώρα προοδευτικές λύσεις που η κοινή λογική επιτάσσει.

Το Ποτάμι λοιπόν, θα λείπει από την επόμενη Βουλή και αυτό θα φανεί πολύ σύντομα όταν μαζί του θα «λείπουν» εκείνες οι ψήφοι οι οποίες όχι μόνο θα υποστήριζαν τις θετικές για τη χώρα μετά-ρυθμίσεις, αλλά πολύ περισσότερο θα διεκδικούσαν για τον πολίτη τη ρύθμισή τους! Γιατί εμείς στο Ποτάμι, ψηφίζαμε πάντοτε με βάση τη λογική και υποστηρίζαμε εντός και εκτός Κοινοβουλίου κάθε θετικό νομοσχέδιο χωρίς να μας ενδιαφέρει αν αυτό προέρχονταν από αριστερά ή δεξιά. Αν και στο Κοινοβούλιο δεν θα ακούγεται η φωνή μας πλέον, αυτό για το οποίο μπορώ να δεσμευτώ με απόλυτη σιγουριά είναι ότι θα ακούγεται ολοένα και περισσότερο μέσα στην κοινωνία.

Γιατί, αν ίσως Το Ποτάμι έκλεισε το κύκλο που είχε ξεκινήσει στο Λαύριο το 2014, Το Ποτάμι plus μόλις ξεκίνησε!

Σας καλώ σε συμπόρευση, λοιπόν!

*Ο Νίκος Νυφούδης είναι πρώην βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης με το Ποτάμι