"Το θέαμα των ζητιάνων σε ολόκληρη την πόλη είναι συνεχώς αυξανόμενο. Αν έλεγα με γεωμετρική πρόοδο, δεν θα υπερέβαλα. Στα φανάρια, στα πεζοδρόμια, στα καφέ, στα προαύλια των εκκλησιών, παντού. Τους βλέπω καθημερινά μπροστά μου:  μια στεναχωριέμαι, μια...

τους δίνω χρήματα, μια εκνευρίζομαι,  μια νιώθω τύψεις που τους προσπερνώ... Άραγε, ποια είναι η ενδεδειγμένη λύση; Να τους βοηθούμε με χρήματα ή όχι; Από παλαιότερη ενασχόλησή μου με τα παιδιά των φαναριών και σχετικές συνεντεύξεις, είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει κανείς να δίνει  χρήματα στους ανθρώπους αυτούς- θύματα εκμετάλλευσης τις περισσότερες φορές, ώστε μη έχοντας εισπράξεις οι προαγωγοί τους, να φύγουν από την πόλη και όχι σπάνια και από τη χώρα μας. Ακόμη ακόμη και να τους αποδεσμεύσουν από τη ...δουλεία τους. Ότι υπάρχουν εισαγόμενοι ζητιάνοι, είναι εμφανές, αφού πολλοί από αυτούς, δεν μιλούν καθόλου ελληνικά.  Επίσης, από τη δικαστηριακή μου εμπειρία, ξέρω ότι ζητιάνοι και πορτοφολάδες, έρχονται το πρωί με λεωφορεία από γειτονικές χώρες και φεύγουν το βράδυ για την πατρίδα τους. Απίστευτο κι όμως αληθινό.  Κι αν αδικούμε κάποιους που έχουν πραγματική ανάγκη; μου φωνάζει καθημερινά η συνείδησή μου. Και τότε αρχίζουν οι τύψεις, αρχίζει να πονάει το στομάχι μου, σκέφτομαι πόσο "σκληρή" και "απάνθρωπη" είμαι και ...συνεχίζω τη ζωή μου. Προβληματίζομαι πολύ, κάθε ημέρα με το πρόβλημα αυτό. Για να απαλύνω τις τύψεις μου όμως- κι εσείς τις δικές σας- πιθανόν, προτείνω μια  λύση: βοηθώ ανθρώπους και οικογένειες που ξέρω σίγουρα ότι έχουν ανάγκη. Και ζητώ καθημερινά συγχώρεση από τους άλλους, που τους προσπερνώ βιαστικά και που μπορεί στ' αλήθεια να χρειάζονται τη βοήθειά μου. Έχετε να προτείνετε κάτι καλύτερο; Κάποτε πίστευα ότι ...θα αλλάξω λιγουλάκι τον κόσμο. Μπα, τίποτε ... Αυτά όλα γίνονται σε οργανωμένες πολιτείες. Όχι στην πατρίδα μας- δυστυχώς. .. Ο καθείς, ό,τι του κόψει, ας πράξει..."

 

* Η Αλεξάνδρα Γωγούση είναι δικηγόρος, κάτοικος Θεσσαλονίκης