Ο Βαγγέλης Σακελλαρίου έγραψε στο blog του στον ΕΣΑΚΕ και στάθηκε στα συναισθήματα του που θα αγωνίζεται στον Άρη.

Αναλυτικά:

Κοιτάζεις τον ουρανό του Αλεξάνδρειου και σκέφτεσαι: Εδώ θα ήθελα να είμαι

Η αλήθεια είναι, πως όταν μπαίνεις για προπόνηση στη σάλα που φέρει το όνομα του Νίκου Γκάλη, κοιτάζοντας τον ουρανό του Αλεξάνδρειου και βλέποντας τη φανέλα του και τα λάβαρα, όπου κι αν έχεις αγωνιστεί, σκέφτεσαι: Εδώ ήθελα να είμαι.

Εμείς, οι παίκτες που φέτος στελεχώνουμε το ρόστερ του Άρη, είμαστε από τη μια πλευρά τυχεροί. Τυχεροί γιατί η ομάδα -με τις προσπάθειες της διοίκησης- “έσβησε” τα μπαν, τυχεροί γιατί έχουμε έναν προπονητή - δάσκαλο, τυχεροί γιατί στο πρώτο τζάμπολ θα συμμετέχουμε στο μοναδικό «el clasico» της Ελλάδας (από τη στιγμή που δεν υπάρχει πλέον το ντέρμπι των «αιωνίων» της Αθήνας).

Θα ζήσουμε τη μεγαλύτερη συγκίνηση στην πρώτη μας εμφάνιση. Ταυτόχρονα όμως, δεν έχουμε την παραμικρή δικαιολογία να μην πετύχουμε. Ο σύλλογος πια αποπνέει υγεία κι αυτό είναι υποχρέωσή μας να αποτυπωθεί πάνω στο παρκέ. Ο κόσμος του Άρη θέλει να ζήσει και πάλι μεγάλες στιγμές και νομίζω ότι φέτος θα βάλουμε τις βάσεις για να αλλάξει η ρότα.

Βεβαίως, στο ματς με τον ΠΑΟΚ δεν θα εμφανιστούμε έτοιμοι, καθώς δεν έχουμε πολλές προπονήσεις όλοι μαζί γιατί μέχρι χθες η ομάδα ενισχυόταν.Θα χρειαστούμε χρόνο για να δείξουμε το πραγματικό μας πρόσωπο, να μάθουμε ο ένας τον άλλον, να βγάλουμε αυτοματισμούς. Αυτά, όμως, αφορούν εμάς, είναι εσωτερική διαδικασία.

Από τη στιγμή που θα μπούμε στο γήπεδο και απέναντί μας θα είναι ο ΠΑΟΚ, το μόνο που μετρά είναι να δώσουμε την ευκαιρία στον κόσμο της ομάδας μας να πανηγυρίσει.

Γνωρίζοντας τους νέους μου συμπαίκτες, μπορώ με σιγουριά να πω ότι έχουν και την ποιότητα, και την επάρκεια για να φέρουν σε πέρας μια αποστολή, η οποία εξ ορισμού είναι η πιο δύσκολη.

Θα ήταν ψέμα να έλεγα ότι δεν περιμένω να ζήσω μαγικές στιγμές, για τις οποίες θα χρειαστεί να προσπαθήσουμε σκληρά, ώστε να κερδίσουμε το δικαίωμα στο χειροκρότημα. Κι αυτό θα το κάνουμε παλεύοντας για κάθε μπάλα, για κάθε ριμπάουντ, για κάθε άμυνα, για κάθε φάση. Τίποτα λιγότερο. Πόσοι παίκτες έχουν την τύχη να είναι μέρος ενός τέτοιου αγώνα; Γι’ αυτό κι ετοιμάζομαι να το ζήσω με πάθος.