Πριν από λίγες ημέρες παρουσιάστηκε από την αρμόδια υπουργό το τελικό σχέδιο για το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης. Προφανώς, η κίνηση αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο στρατηγικό σχέδιο του υπουργείου της για την πόλη, με τoν κωδικό «Θεσσαλονίκη 2012»...

Δεν είναι όμως εξίσου προφανής η συνέργεια με άλλες κυβερνητικές κινήσεις που είχαν παρουσιαστεί ως master plan σε εκδηλώσεις του πρόσφατου παρελθόντος.
Πολλές από τις προτάσεις αναπλάσεων και παρεμβάσεων που παρουσιάστηκαν είναι ελκυστικές και μπορούν να δημιουργήσουν ένα κλίμα αισιοδοξίας, ιδιαίτερα στη δύσκολη εποχή που ζούμε. Ασφαλώς οι τόνοι της αισιοδοξίας μετριάζονται, όταν κανείς παρατηρεί πως χρονοδιαγράμματα και προϋπολογισμοί πιστώσεων είναι ακόμα στη σφαίρα της διαμόρφωσης.
Δεν είμαστε λάτρεις της μηδενιστικής κριτικής και των ισοπεδωτικών εκτιμήσεων, που δυστυχώς ενδημούν στην πόλη μας. Συμφωνούμε ότι οι προτάσεις που παρουσιάστηκαν έχουν μέσα τους πνοή ανάπτυξης και όλοι μαζί (με πρωταγωνιστές τους δήμους της πόλης) πρέπει να διεκδικήσουμε την ταχεία εφαρμογή τους. Φτάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αναστροφή της «πορείας προς το πουθενά» σε «πορεία προς συγκεκριμένους στόχους» είναι πλέον ανάγκη μη διαπραγματεύσιμη.
Την ίδια στάση πρέπει να κρατήσουμε απέναντι και στο πολυσυζητημένο master plan για τη συνολική ανάπτυξη της περιοχής μας. Ολα όσα παρουσιάστηκαν μπορούν να γίνουν πράξη και να λειτουργήσουν λυτρωτικά για τη χειμαζόμενη από την κρίση Θεσσαλονίκη.
Αρκεί να συντρέξουν τρεις προϋποθέσεις:
Πρώτη προϋπόθεση, να υπάρχει σαφές σχέδιο για το ρόλο της Θεσσαλονίκης μετά την κρίση. Η αποσαφήνιση του παραγωγικού και οικονομικού (και τελικά του εθνικού) ρόλου της πόλης δεν είναι δουλειά μόνο της κεντρικής εξουσίας. Είναι πρώτα και κύρια δουλειά της αυτοδιοίκησης και ειδικότερα του δήμου Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς, η σωρεία των προβλημάτων που κληρονόμησε και η έλλειψη ουσιαστικής προετοιμασίας της στα χρόνια της αντιπολίτευσης (ακόμα και κατά την προεκλογική περίοδο) συνέβαλαν ώστε η σημερινή δημοτική αρχή να έχει πολύ ενθουσιασμό, ίσως καθαρές ιδέες και απόψεις, αλλά δυστυχώς μικρή αποτελεσματικότητα (τουλάχιστον μέχρι στιγμής).
Δεύτερη προϋπόθεση, να ξεκαθαρίσει πλήρως η κεντρική εξουσία τους διαθέσιμους πόρους για τα έργα που πρέπει να γίνουν. Η προτεραιοποίηση των έργων βάσει των αδήριτων περιορισμών που επιβάλλει η οικονομική κρίση είναι βασικό στοιχείο επιτυχίας οποιουδήποτε master plan.
Τρίτη προϋπόθεση, να στηριχθεί το master plan όχι στις επιθυμίες των εκ Θεσσαλονίκης κυβερνητικών παραγόντων ή στις φαντασιώσεις του παρελθόντος, αλλά στην απλή ανάλυση της πραγματικότητας της πόλης, που υποδεικνύει ως βάση στήριξης κάθε σχεδίου τους πέντε πυλώνες της ανάπτυξης, που ήδη έχει η Θεσσαλονίκη: Λιμάνι, Πανεπιστήμια, Ζώνη Καινοτομίας, Πολιτισμός-Ιστορία και ΔΕΘ. Εξάλλου είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι σημαντικές πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη αναπτύχθηκαν και πρόκοψαν με βασικούς πυρήνες τα Λιμάνια, τον Πολιτισμό και την Εξωστρέφειά τους.
Με την εξασφάλιση των 3 αυτών προϋποθέσεων, θετικά έργα όπως η αναβάθμιση της εσωτερικής περιφερειακής, η αύξηση των δυνατοτήτων εξυπηρέτησης μεγαλύτερου κυκλοφοριακού φόρτου (τουλάχιστον κατά 25%), τα οκτώ πάρκινγκ των 7.000 θέσεων, τα μέσα σταθερής τροχιάς και η θαλάσσια συγκοινωνία, η παράκαμψη του ιστορικού κέντρου, η μετεγκατάσταση της ΔΕΘ και η κατάλληλη αξιοποίηση του υφιστάμενου χώρου, οι περιβαλλοντικές και οικιστικές αναπλάσεις, όλα αυτά θα αξιολογηθούν και θα ιεραρχηθούν σωστά και θα αποκτήσουν την κατάλληλη άρθρωση επάνω σε μια κεντρική ραχοκοκαλιά ανάπτυξης της πόλης.
Αν, όμως, για μία ακόμα φορά μετονομάσουμε τον κατάλογο των αδιαβάθμητων επιθυμιών μας σε «στρατηγικό σχέδιο» και άλλα ηχηρά παρόμοια, τότε θα διατρέξουμε κι άλλες δεκαετίες χωρίς επιτεύγματα και κατακτήσεις…

Του ΝΙΚΟΥ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗ, Επιχειρηματία, προέδρου ε.Τ. ΣΒΒΕ

Πηγή: Αγγελιοφόρος