Η Φαίη Κοκκινοπούλου απείχε από τον χώρο της υποκριτικής από επιλογή. Φέτος, αποφάσισε να επιστρέψει μέσα από την παράσταση «Η μικρή μας πόλη» που ανεβαίνει στην ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη.  Ο γιος της είναι η προτεραιότητά της, ενώ οι δημόσιες εμφανίσεις της είναι σπάνιες και εξήγησε τον λόγο. 

Προστάτευες πάντα την προσωπική ζωή σου, οι κοσμικές εμφανίσεις σου ήταν περιορισμένες. Πού οφείλεται όλο αυτό, καθώς κάνεις μια δουλειά που έχει ανάγκη την προβολή; 

«Είναι θέμα χαρακτήρα, αλλά και σχολής, εκείνης που τελείωσα, το θέατρο Τέχνης, το οποίο είχε ένα σκεπτικό πολύ συγκεκριμένο για το θέατρο και την ομαδικότητα, ότι δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές, υπάρχει παράσταση, και όλοι είμαστε μέρος αυτής. Αυτό ήταν κάτι που με συγκινούσε πάντα, γι’ αυτό επέλεξα να μπω στη σχολή αυτή κι ευτυχώς με πήραν. Αυτά τα δύο, ο χαρακτήρας και η σχολή μου, «δέσανε». 

Έκανες την πορεία που ήθελες με τον τρόπο που επέλεξες ή σε πήγε η ζωή κι εσύ ακολούθησες; 

«Ναι, με τον τρόπο που ήθελα, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι ο άνθρωπος των στόχων. Δεν θα προσηλωθώ σ' ένα στόχο... να παίξω ένα ρόλο. Θαυμάζω τους ανθρώπους που το κάνουν και είναι πολύ αποτελεσματικό, όμως σε εμποδίζει από το να δεις διάφορα πράγματα που μπορεί να περάσουν από δίπλα σου, ούσα προσηλωμένη σε κάτι, να μην του δώσεις σημασία και να μην πάρεις από αυτό κάτι σημαντικό. Προτιμώ να αφήνω χαλαρά τα πράγματα και να με πηγαίνει η ζωή. 

Κατάφερες να ισορροπήσεις το επαγγελματικό με το προσωπικό κομμάτι στη ζωή σου; 

«Αυτά παλαντζάρουν πότε από εδώ, πότε από εκεί, είναι σαν βάρκα. Είχα την οικονομική δυνατότητα να κάνω επιλογές στη δουλειά μου και να είμαι αρκετά με το παιδί μου, το επιδίωξα». 

Ποια είναι η σχέση σου με τον 20χρονο πλέον γιο σου; 

«Ο γιος μου σπουδάζει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η ζωή είναι για όλα ανοιχτή, είναι μπροστά του. Δεν λέμε τα πολύ προσωπικά μας, αυτά θα τα πει με τους φίλους του, ούτε εγώ θεωρώ ότι είναι σωστό να του λέω διάφορα πράγματα. Μένει μόνος του. Έχουμε μια πολύ υγιή σχέση, γονέα και παιδιού, αλλά περνάμε και πολύ ωραία μαζί. Βγαίνουμε, πίνουμε το κρασί μας, ακούμε τη μουσική μας, τραγουδάμε, χορεύουμε... είναι θέμα διάθεσης. Μεγάλωσε μέσα στο θέατρο, το αγαπάει και μπορεί να του προκύψει κι αυτό, είναι πιθανό». 

Θα ήθελες να ακολουθήσει την υποκριτική; 

«Γνωρίζω τις δυσκολίες της δουλειάς, αλλά ό,τι αποφασίσει κι επιλέξει θα τον στηρίξω, θα είμαι μαζί του. Αυτό θα συμβεί είτε στην προσωπική είτε στην επαγγελματική ζωή του», λέει στο ΛΟΙΠΟΝ.