Σε μια συγκινητική εξομολόγηση για τη γιαγιά της, Ζωή Λάσκαρη, προχώρησε η Ζένια Μπονάτσου στην εφημερίδα Real News, η οποία αποκάλυψε τι δεν μπορεί να ξεχάσει από την αείμνηστη ηθοποιό, καθώς και το πώς αντέδρασε, όταν την ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός.

-Στις 18 Αυγούστου συμπληρώνεται ένας χρόνος χωρίς τη Ζωή Λάσκαρη. Μίλησέ μας για εκείνη ως άνθρωπο, ως σταρ και ως γιαγιά...

Ως άνθρωπος ήταν μια δυναμική γυναίκα με τσαμπουκά. Αγαπούσε πολύ και βοηθούσε, ήταν γενναιόδωρη. Πάντα έπαιρνε θέση και, αν χρειαζόταν, ήταν ανοιχτή σε όλα τα θέματα. Δεν έλεγε ποτέ ψέματα για να σε καλοπιάσει, ίσα-ίσα προτιμούσε να σε ταρακουνήσει για να καταλάβεις. Ως γιαγιά ήταν πολύ τρυφερή και στοργική, ενώ η αγκαλιά της ήταν η λύτρωσή μου σε κάθε στιγμή αδυναμίας. Όταν ένα ρούχο μου ή ένα κόσμημα χαλούσε, αμέσως απευθυνόμουν σε εκείνη και τη ρωτούσα αν μπορεί να το διορθώσει και γελώντας πάντα μου έλεγε: «Ναι, αγάπη μου, θα σε φωνάξω σε λίγο να έρθεις να το πάρεις». Και αφού της έλεγα πάντα «ευχαριστώ», της έδινα ένα φιλί και την άφηνα εκεί με τις κλωστές και τα εργαλεία της να κάνει τα «μαγικά» της. Έφτιαχνε με τις ώρες σκουλαρίκια, βραχιόλια, κολιέ, από το μηδέν.

Ήταν δημιουργική, με πολλή φαντασία και γούστο. Δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου τη Ζωή Λάσκαρη ως σταρ του ελληνικού κινηματογράφου. Για μένα ήταν και θα είναι παράδειγμα, διότι η γιαγιά μου κατάφερε να ανέβει την ανηφόρα της ζωής εντελώς μόνη, χωρίς μάνα και πατέρα να τη στηρίζουν, χωρίς καμία σταθερότητα και ασφάλεια. Ότι έχτισε ήταν με την αξία της και με πολύ κόπο. Έκτισε καριέρα, κατασκεύασε το σπίτι της όπως ακριβώς ήθελε και δημιούργησε μια μεγάλη οικογένεια. Οπότε πιο σημαντικό για εμένα είναι να την έχω στο μυαλό μου ως έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε και πάλεψε με αποτέλεσμα να τα καταφέρει, πάρα ως σταρ.

-Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας μια ανάμνησή σου από εκείνη;

Δεν υπάρχει μια ανάμνηση για να ξεχωρίσω και να αναφέρω. Οι αναμνήσεις είναι όλη μου η ζωή μαζί της, μετά τα επτά μου χρόνια που ξεκινήσαμε να μένουμε στο ίδιο σπίτι. Η μυρωδιά της είναι κάτι που σίγουρα δεν θα ξεχάσω ποτέ.

-Της είχες εξομολογηθεί ότι ήθελες να γίνεις ηθοποιός;

Όταν πλέον σιγουρεύτηκα και πήρα την απόφαση να γραφτώ σε δραματική σχολή, της το ανακοίνωσα. Η απάντησή της ήταν η εξής: «Ζένια, δεν είναι αστεία η δουλειά αυτή, θέλει πολύ διάβασμα και πολύ κόπο, σοβαρότητα και αφοσίωση… Είσαι σίγουρη, παιδάκι μου;». Αν και εκείνη την ώρα με φόβισε η ερώτησή της, της απάντησα με σιγουριά «ναι». Ήθελα να ανακαλύψω τη διαδικασία που περνούν οι ηθοποιοί πριν φτάσουν στο αποτέλεσμα που βλέπουν οι θεατές.