Το «Για να σε συναντήσω» είναι ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του Κώστα Λειβαδά. Όπως  κάθε τραγούδι, έτσι κι αυτό έχει τη δική του ιστορία.

 «Το “Για να σε συναντήσω” με ακολουθεί μέχρι σήμερα, 17 χρόνια μετά την κυκλοφορία του και 22 χρόνια απ’ όταν το έγραψα, την άνοιξη του 1996, στο σπίτι της οδού Δημουλίτσα Πάργας , στου Γκύζη, τέρμα Λουκάρεως (εκεί γράφτηκαν πολλά τραγούδια, είτε ολόκληρα είτε σχέδιά τους που ολοκληρώθηκαν αργότερα. Τραγούδια σαν το “Εγώ σ’ αγάπησα εδώ” που βρήκε την ολοκλήρωσή του στα Χανιά, είτε το “Σαν να ‘χε γίνει φονικό” που αναφέρεται σε αυτό ακριβώς το σπίτι).  Η στιγμή ήταν η εξής: λίγο πριν το ανοιξιάτικο ηλιοβασίλεμα η Ροβέννα σηκώθηκε κρατώντας τα κλειδιά να φύγει για άλλη μια φορά μέσα στη μέρα σε μια διαδοχή αγοράς των βασικών για το σπίτι και σημειώσεων για τη σχολή της.  Εγώ όλη εκείνη την ώρα διάβαζα μια μεγάλη και πληρέστατη ανθολογία του Τάσου Λειβαδίτη, του οποίου την ποίηση είχα μάθει από μικρός μιας και όποτε τον βλέπαμε με τον πατέρα μου να διασχίζει την Πατησίων, στο ύψος του Μουσείου, ο πατέρας μου δεν έχανε ευκαιρία να μου μιλάει για αυτόν. Την ώρα λοιπόν που η Ροβέννα πήρε τα κλειδιά στο χέρι, της είπα όλο το πρώτο κουπλέ και της διάβασα τη φράση που έγινε ρεφρέν και ανήκει στον Τάσο Λειβαδίτη, από το ποίημά του “Συγχώρα με αγάπη μου”. Αρχισε να τη συγκινεί πολύ και πράγματι άφησε και τα κλειδιά και τις δουλειές.  Τέλος, της είπα το τρίτο κουπλέ για να σφραγίσω – με τις ευλογίες και την απολύτως καθοριστική βοήθεια του μεγάλου ποιητή μας – τον θρίαμβό μου να την κρατήσω σπίτι και ταυτόχρονα να βρω έναν τρόπο για να δείξω τα αισθήματά μου χωρίς πανικούς. Τα λόγια είναι δικά μου εκτός από το μυθικό ρεφρέν που ανήκει στον ποιητή και η οικογένειά του μου το παραχώρησε κατόπιν αιτήματος αδείας και της είμαι παντοτινά ευγνώμων. Η στιγμή λοιπόν – που δεν ελέγχεται – και η διαύγειά μου εκείνο το απόγευμα με βοήθησαν να αποτυπώσω αυτό το δεκάλεπτο αληθινής ζωής και καθημερινών πράξεων σε 3 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα τραγουδιού, που άλλαξε τη ζωή μου και – όπως πάντα χαίρομαι να βλέπω – και πολλών ζευγαριών και των διαδρομών τους. Ευγνώμων και γι’ αυτό» αποκάλυψε ο Κώστας Λειβαδάς στο Βήμα.