Η πρώην παίκτρια του  Survivor 2, Μαρίνα Πήχου, υποστηρίζει φανατικά τον Νικόλα Αγόρου και τον θέλει νικητή του παιχνιδιού επιβίωσης.

«Ξεκάθαρα τον Αγόρου! Χωρίς δεύτερη σκέψη. Πιστεύω πολύ στον Αγόρου σε ό,τι κι αν κάνει. Ήταν από τους λίγους που μας παρακινούσε συνέχεια να πιστεύουμε στον εαυτό μας και πως αν πιστεύουμε σε εμάς μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Ήταν ο μόνος που μας έδινε τόσο πολύ θάρρος σε όλα, ο μόνος που μας παρακινούσε τόσο πολύ να πάμε μπροστά. Να ξεχνάμε την όποια ήττα και να κοιτάμε μπροστά, στο επόμενο αγώνισμα», είπε χαρακτηριστικά, ερωτηθείς σχετικά.

Διαβάστε όσα είπε στο περιοδικό «7 Μέρες TV»:

Σου είπε κάτι την ώρα που έφευγες το οποίο δεν είδαμε;
Νομίζω ότι όλα τα έχει δείξει, εκτός του ότι μου είπε ότι με αγαπάει πάρα πολύ και τον αγαπάω κι εγώ πάρα πολύ! (γέλιο).

Με τόση κουβέντα περί αγάπης, δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω, υπάρχει κάτι... περισσότερο με τον Αγόρου;
(γέλιο) Όχι. Με τον Νικόλα και με τον Θοδωρή έχουμε ονομάσει τη σχέση μας καρμική-φιλική. Γιατί δεν έχω ξαναγνωρίσει άτομα που μέσα στον πρώτο μήνα να ταιριάζουν τόσο πολύ οι ιδέες, οι απόψεις μας, τα πιστεύω μας, η ηθική μας και να μην υπάρχει ερωτική έλξη και να είναι μόνο φιλική. Είναι φοβερό, εγώ δεν το έχω ξαναζήσει, τα παιδιά δεν το έχουν ξαναζήσει. Αφού μου έλεγαν θέλω να γνωρίσεις την οικογένεια μου, τους φίλους μου! Θα είναι μες στη ζωή μου για πάντα!

Η συνέχεια τι έχει για εσένα;
Δεν έχω σκεφτεί ακόμα καθόλου. Ο κόσμος ξέρει ότι είμαι γυμνάστρια. Φαντάζομαι και θέλω να πιστεύω ότι κάποιες πόρτες θα ανοίξουν ή κάποιες προτάσεις θα πέσουν. Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι αν είσαι καλός στη δουλειά σου κι αν είσαι και καλός ως άνθρωπος, θα σου ανοίξουν πόρτες. Αυτό περιμένω, βλέποντας και κάνοντας.

Εννοείς τηλεοπτικές προτάσεις;
Ναι. Είναι κάτι που θα με ενδιέφερε πάρα πολύ. Θα μου άρεσε πολύ να ακούσω κάποια τηλεοπτική πρόταση.

Ακόμα δεν έχεις κάνει κάποια συζήτηση;
Ακόμα όχι, δεν έχω προλάβει. Έχω να δω και πάρα πολλούς φίλους μου. Ποιο ήταν το πρώτο άτομο που πήρες τηλέφωνο, βγαίνοντας; Μαμά! Τη μανούλα μου! Ήθελα τόσο πολύ να την ακούσω! Νομίζω ότι η μαμά μέσα της κάπου χάρηκε κιόλας, γιατί με έβλεπε να ταλαιπωρούμαι, να κρυώνω, να μην τρώω και είχε στενοχωρηθεί! Στενοχωρήθηκε όμως γιατί ήξερε πόσο ήθελα να μείνω μέσα στο παιχνίδι.